Piątek #2360

   Wsiadam we wiosce do środka masowego rażenia. Na następnym przystanku wsiadają wioskowe, młode mięśniaki-skurwiele w ilości ok. 8 szt. Po za jednym ubrani na czarno, Kaptury. Temat wiodący, kto komu napierdolił, kto kogo sponiewierał. I teraz co piszę od dekad nic się nie zmieniło. Nadal priorytetem we wiosce, w wieku ok. połowy lat nastu, jest najebać komuś i tyle. To się liczy. Jak w filmie "Jestem nr 4" była taka sekwencja, kiedy bohater, który jest właśnie poniewierany mówi - to są najlepsze 4 lata (chodziło o ogólniak) z ich życia, później (po nim, po tym ogólniaku) będą nikim. I to tak dalej jest. Mijają kolejne dekady i w tych wioskowych uwarunkowaniach mięśniakowo-skurwielowych nic się nie zmienia, Pomimo tego, że oni widzą tych starszych mięśniaków-skurwieli, jak żyją, a w zasadzie jak prawie nie żyją. Część z starych mięśniaków w ogóle siedzi, jak 172, ale dla młodych mięśniaków-skurwieli to nie jest żadnym hamulcem. Ciekawe, że oni nie mają chwili refleksji. 

   I tak przy okazji obejrzałem serial „Zły Dzieciak”. Produkcje izraelskie w ogóle rzadko goszczą na naszych ekranach. W castingu udało się wybrać właśnie takiego typowego, jakby z wioski wyjętego, mięśniaka-skurwiela. Sam aktor dobrze czuł się w rolach odgrywanych realnie, tzn. kiedy miał być takim mięśniakiem-skurwielem. Natomiast nie wychodziło mu i trochę sztucznie grał w momentach, kiedy wszedł do tego poprawczaka i tam miał być taki wystraszony, skruszony, że to nowe miejsce, nie wie, o co chodzi. Te sceny wypadły mu trochę sztucznie natomiast później już na miejscu naturalnie czuł się w swojej roli. 
   Sam scenariusz dość oryginalny, bo to taki stand-up, w którym bohater opowiada, jak był młody i właśnie jak trafił do poprawczaka. Mamy krótkie sceny, w których on jest na scenie i przed widownią opowiada, jak było dawniej, a następnie jest przeniesienie akcji do tych właśnie czasów. Serial, jak zwykle, oglądany z prędkością x 1,5. Jest dobrze zrealizowany, zmontowany. Właściwie nie ma się do czego doczepić. Nawet aktorzy, których wzięto do roli, nie rażą jakąś swoją starością, odgrywając nastolatków. Po niektórych widać, że już nie są nastolatkami, ale generalnie udało się to na jakimś tam poziomie utrzymać. Z tego, co pamiętam, to najbardziej przegięto we włoskim serialu o poprawczaku, kiedy bohaterowie grający nastolatków mieli już po 24, a nawet 30 lat (chyba o tym gdzieś tu pisałem). 
   Było w filmie jedno ujęcie, które ukazywało jego prawą dłoń. Dla mięśniaków-skurwieli jest charakterystyczne częste rozlewanie się torebek stawowych na stawie u nasady palców. Oni napierdalając się uszkadzają to miejsce wielokrotnie, to też te kostki wyglądają inaczej. No i główny bohater też takie zmiany miał. Znak - napierdala/ł się. 

   No i teraz wypada wrócić do Wrocka. Wieczorem powróciłem do pokoju w domku jednorodzinnym, który wynajmowałem za 75 zł za noc. Miejsce dobrze skomunikowane, więc nie było problemu nawet przed 22:00 dotrzeć na miejsce. Pokój około 14 m², niewielki, z łóżkiem. Samo łóżko bardzo wygniecione. Właściwie nadawałoby się do wymiany jeżeli wynajmujemy już pokoje. Prześcieradło: taki dziwny materiał, taka jakby watolina cienka, też robiło wrażenie albo niewypranego, albo bardzo słabo wypranego. Były widoczne plamy i jakoś tak woniało, nie szczególnie na tych plamach. Narzuta do przykrycia to też taka cienka watolina. To nawet było cieńsze niż moja letnia kołdra, której używam na st. mac. Na szczęście miałem ze sobą nieodzowną spiralkę, którą dogrzewałem przed spaniem, a także jak funkcjonowałem w pokoju. A co jeszcze ciekawe, pokój, który widzicie na zdjęciach, był z pianinem. Łazienka wspólna z innym pokojem, który wynajmowali Ukraińcy. Miałem wrażenie, że w ogóle większość pokoi w tym domu wynajmowali Ukraińcy. W pokoju żyrandol na 3 żarówki, włączany 2 i jedna. Jakoś tak dziwnie te żarówki wkręcili, że dwie to zapalały się 3000 K, i 4000 K, a jedna to zapalała się 4000 K. Przekręciłem więc je, że zapalała się jedna 3000 K. Nie lubię tego trupiego światła. Lodówka wspólna na korytarzu. Niestety mała, bo dla chyba trzech pokoi była niższa jak moja ok. 40 letnia radziecka "Mińsk 16". Na szczęście ja tylko na dwie noce, to tego jedzenia dużo nie wsadzałem do niej. Rozumiem wynajmowanie, ale czasem trza też zainwestować, by nie robić jakiegoś odrzucającego wrażenia. Ogólnie czysto, schludnie, tylko takie drobne mankamenty. 
   W trakcie kolacji, w pokoju, na telefonie (bo to spad po 979, więc zainstalowany jest Ntlx), to obejrzałem sobie jakiś naprawdę krótko wybierany film.
   Jak na nowe miejsce to nawet dobrze mi się spało. Nie było większych problemów w nocy, a rano obudziłem się w zasadzie chwilę przed budzikiem, który był nastawiony na 7:50. Po śniadaniu oraz zrobieniu sobie żarcia na dzień oraz herbaty do butelki, wyszedłem z domku na autobus o 9:15. Dojechałem z przesiadkami na dworzec główny PKP we Wrocławiu w zasadzie na styk, bowiem poc. miał 10 w plecy, a czekałem na wjazd poc. ok. 5 min. W grupie mikoli, która przyjechała, byli 254 i 255. 
   Zdjęcia. 

  Wiem, miały być zdj. ogólne pokoju, ale kajś znikły. Poszukam ich po robocie, bo za chwilę muszę się zwijać, za to z tego pokoju zdj. mechanizmu okna odskokowo-przesuwnego. Chciałem się tym pobawić, ale było zimno i jakbym coś zwalił, to bym zamarzł. 

Jakiś niszowy produkt, bo się z takim rozwiązaniem dotychczas nie spotkałem. 
   Korekta na poziomie średnich poziomów dotychczasowych, a nawet poniżej ich. 
   Narka. 

Poniedziałek #2359

    Teoretycznie powinna być notka przedwczoraj, ale odbyło się zaplanowane tydz. wcześniej wejście w sob. 255 na stację. On ma na swojej st. mac. drewniany komp, to też grać jeździe przeważnie do 254, a teraz umówił się u mnie. U 254 był w pt. 
    W większości zostawiłem go samego przy kompie, bo miałem mycie naczyń w kuchni, a później robiłem naleśniki zaplanowane też wcześniej. No więc on sobie tu grał, a przynajmniej nie wisiałem mu nad głową. Rozmawialiśmy niewiele bo głównie i tak rozmawiamy przez telefon. Praktycznie co dwa dni się spinamy na godzinę, jak nie więcej, rozmowy więc tematy bieżąco i tak są realizowane. 
  W omsi nie gram. Mam to w robocie więc nie jest mi to potrzebne. Ale on tutaj dociągnął jakieś aktualizacje. W związku z tym zalogował się na swojego maila. Jak to często u ludzi bywa, maila zostawił zalogowanego na kompie. Wczoraj otwarłem kompa, a na nim otwarty ten mail i uwaga: wniosek o kredyt na chwilówkę. 500 zł na miesiąc, spłata: 560,04 zł. Z tego, co wyczytałem w regulaminie RRSO 241% rocznie. Powiem trochę: mnie to szokło. 255 groszem nie śmierdzi, to wiem, ale chwilówka... robi się dziwnie. Nie moje życie, ale kryzys dopiero idzie więc... może być różnie. 
    Dzień wcześniej przed wejściem na stację macierzystą 255 była nietypowa sytuacja. Z listy „Szybki dostęp” usuwałem screeny, zdjęcia, które mogły by świadczyć o moim branżowstwie i, przez przypadek, zdjęcie jednego mięśniaka zamiast usunąć z listy szybkiego dostępu, ustawiłem jako tło pulpitu. A ponieważ trzy monitory, to owe zdjęcie się pojawiło na trzech monitorach. Podmieniłem zdjęcie mięśnaka na jakieś zdjęcie Zamczyska. Nawet nie wiem, gdzie ono było zrobione, ale niech będzie. 
    Przez stację przewinął się też 979, jak zwykle w jakichś tam zajęciach, tym razem odkurzanie auta. Zjechał z tym na st. mac., bo odkurzacze na stacjach paliw ponoć słabo ciągną, a tu jednak można podłączyć odkurzacz na przedłużaczu, jaki się ma, więc wiadomo, jak działa. 
    Wczoraj byłem u 811. Opis o tym później, wiem wrocek też jeszcze czeka, ale tylko o powrocie. Otóż zamówiono u nas sporo elektryków. To w zasadzie nowe konstrukcje, które, nazwijmy to tak b. łagodnie, są dopracowywane. Osobną kwestią jest, że w zimie tym objeździć jest ciężko, bo ogrzewanie zżera spora ilość en. el. jak w lecie klima. Wracam ok. 22:00 od niej i jadę na części trasy elektrykiem. On tam nie grzał już, bo zakładam miał mało prądu, a pewnie jak ja, chciał swoim wozem objeździć. Zmiennik tez okresowo mówi o przejściu na jakiegoś starego spalinowego solara, bo coś by się tam znalazło. Ale szkopuł w tym, że przy tym elektryku trochę już porobiłem, nadto na ogrzewanie, by je po konstruktorach poprawić, jakąś koncepcję już też mam. Dlatego w ostatniej rozmowie tel. (dzisiaj), powiedziałem mu, by dał mi trochę czasu, a postaram się problem rozwiązać lub przynajmniej zmniejszyć, tym bardziej, że to ja jestem z tych ciepłolubnych. 
   Zdjęcia. 

  Nie, on nie je z chaturbate, tylko z teledysku. bo tam to se robią castingi i wybierają takie perełki. 
   Korekta na poziomie średnich poziomów dotychczasowych, a nawet niżej. 
   Narka. 
   

Czwartek #2358

    Znaczna część ludzi była głupia, jest głupia, będzie głupia. Choć z tym będzie głupia, to za niedługo będzie już wiyncyj jak mniej. Ot takie czasy. Ale by nie było to owady też działają trochę jak my, tzn, w części są głupie. 

   W lecie na st. mac. mamy pootwierane prawie wszystkie okna przeto one wlatują i część z nich chce jakby przezimować (w tym zawsze się trafi jakiś motyl). Motyle to przeważnie w piwnicy koczują. W tym roku też się jeden napatoczył i wisiał tam na suficie do października. Ruszyło centralne, zrobiło się ciepło i on odebrał, że warunki atmosferyczne są sprzyjające. Trzeba się obudzić i zacząć funkcjonować. W ramach tego zaczął latać i chciał się wydostać na zewnątrz. Na szczęście dzień był słoneczny, średnio ciepły, bo było 18°, ale przecież nie będę go tu więził. Wypuściłem go, choć pewnie był zdziwiony, że warunki atmosferyczne nie są takie, jakich oczekiwał. 
   Z muchami jest podobnie. Tylko że one jakoś później budzą się w środku zimy i też chcą wylecieć na zewnątrz. Uważają, że za szybą jest lepiej, ładniej i przyjemniej. No i znowu niekoniecznie chcę je więzić, to je wypuszczam na zewnątrz. Czy po wylocie ze stacji nadal tak uważają? Nie wiem. 
   Ale to przypomina mi pewną sytuację, która była w latach dziewięćdziesiątych w Polsce. Po okresie komuny, kiedy żyliśmy tutaj w przestrzeni już nie zamkniętej, gdzie wcześniej odgrodzono nas "szybami" od świata zewnętrznego, czyli od innych krajów zachodnich, teraz mogliśmy się stąd wydostać na zewnątrz, czyli wyjechać tam. Trza było zdobyć tylko wizę, aby dostać się tam, gdzie za tą szybą, wszystkim się wydawało, że jest cudownie i pięknie. Że często tak nie było, ileś filmów nakręcono o tym. Ale dopiero musieli z tej przestrzeni, już nie zamkniętej, ludzie się wydostać na zewnątrz, żeby na miejscu sprawdzić, że to jest często inaczej, jak sobie wyobrażali. 
   Skrajnym przypadkiem kiedyś była mucha, która się obudziła na nastawni kolejowej, na której pracowałem. Na placu było -15°. Akurat miałem dniówkę i ona obijała się o te szyby. Na zewnątrz biało, pokryte śniegiem, prawie wszystko, a ona usilnie chciała wylecieć. W końcu postanowiłem: no cóż, jakiś swój rozum ma, niech leci. Otwarłem okno i wyleciała w euforii. Leciała tak może 15 m, po czym  zobaczyłem na białym tle, jak zaczyna pikować w dół. Można się domyślać, co się z nią dalej stało. Odnośnie ludzi: dwa skrajne przypadki znamy bezpośrednio to 230 i 172. Pierwszy uciekał dosłownie z niewolnictwa z Holandii i dobrze, że mózg miał rozgarnięty, to udało mu się stamtąd uciec bez dokumentów. Drugi uciekał z niewolnictwa z Anglii. Spał w nocy pod ambasadą, bo w nocy z tego niewolnictwa uciekł i ta mu sfinansowała lot do kraju. 
  Tak, pamiętam. Wrocław czeka na dalszy opis. On się kiedyś pojawi, ale potrzebuje na to, jak zwykle, więcej czasu. Tymczasem praca. Jakieś dodatkowe lutowania kabli na st. mac. do busa, żeby zrobić w nim lekkie zaciemnienie. Dziś będę montował ostatni kabel. Jak nie zapomnę to postaram się zrobić zdjęcia, żebyście wiedzieli, o co chodzi. 

    Co jakiś czas z instytucji, które zaopatrują mnie w media, dostaję w na fakturach papierowych dodatkową kartkę, żeby przejść na e-faktury. Oczywiście jest tam uzasadnienie do tego: oszczędność czasu, łatwy dostęp, ekologia, bezpieczeństwo. Tylko nie ma najważniejszej informacji, że dotychczas wysyłają mi te faktury w kopercie pocztą, czyli ponoszą za to opłatę pocztową za wysyłkę, koszt koperty, koszt papieru i wydrukowania tego i koszt pracownika, który to zrobi. Nie ma zdania o tym, że obniżą mi np. o 50 groszy ogólny koszt, bo przecież mają z tego tytułu zysk. Tylko ty sobie wybierz e-fakturę, a zysk my sobie zostawimy dla siebie. To ja mam gdzieś takie rozwiązanie. Przychodzi faktura, dziurkuje, wsadzam do segregatora i leży lata. 
  Zdjęcie.

  Ten po prawej pokazuje, że można mieć ileś lat i dobrze wyglądać, ale zakładam, że sporo czasu poświęcił na to "dobrze wyglądać". To nie są tylko geny. 
   Więcej screnów od nich nie ma, bo później mieli zamknięty pokaz. 
   Korekta na średnim poziomie, poziomów dotychczasowych. 
   Narka. 

Niedziela #2357

     Jak widzieliście na zdjęciu w poprzedniej nocce, przede mną w kolejce stała blondynka z włosami na  kucyk z tyłu. Po kilku minutach podszedł do niej ładny synek, gdzieś około dziewiętnastu–dwudziestu lat, jak mu się przypatrywałem. Zaczęli ze sobą rozmawiać, a ponieważ byli tuż przede mną, no to słyszałem, o czym rozmawiali. Okazało się, że on jest studentem medycyny i tak mi się wydawało, że to dopiero pierwszy rok. Opowiadał z zaciekawieniem o zajęciach, o tym, że przerabiali akurat kolano, jakieś tam ścięgna w kolanie i że będą mieli sprawdzian z tego kolana. Kolejka bardzo wolno się przesuwała, więc oni rozmawiali, a ja cały czas się temu przysłuchiwałem. W końcu w którymś momencie nadarzyła się okazja, żeby włączyć się do ich rozmowy. Dzisiaj już nie pamiętam dokładnie, co było tym wyzwalaczem, ale ponieważ mamy wieloletnie doświadczenie w rozmawianiu z młodymi ludźmi, no to szybko poszło. Przez dziesięć minut dość treściwej rozmowy jeszcze w kolejce, gdy już brali dania, sami stwierdzili, że w takim razie mogę usiąść z nimi do stołu. Oczywiście przystałem na to, no bo chłopak bardzo ładny, to się na niego fajnie patrzało. Pociągła twarz, ładna budowa głowy, włosy proste, ciemne, lekki zarost, ale już się regularnie golił co było widać. W ogóle zarost na rękach miał mocny, bo jak podwinął rękawy, to byłem w lekkim szoku, że jeszcze ktoś z młodzieży może mieć tak silny zarost. Nosił już okulary. On trochę niższy ode mnie, jakieś 4-5 cm, szczupły. Czy mięśniak? Chyba jednak - nie.

    W trakcie rozmowy okazało się, że obydwoje są z Cieszyna. Jest tam jakieś liceum ogólnokształcące, które jest na bardzo wysokim poziomie i bierze nawet udział w konkursach, a w rankingach stoi wysoko. Dzięki temu i jej, i jemu udało się w miarę płynnie dostać na studia. Mieszkają w akademikach, studiują na różnych kierunkach, ona na prawie. Rozmawiało się rewelacyjnie, gdyby nie to, że laska miała jeszcze wykład przecznicę dalej na wydziale, to musieli się zwinąć. Szkoda, bo jeszcze parę minut i z synkiem bym wymienił kontakty. 
   Rozmawiając z nim od razu się rozmarzyłem. Taki i do przelecenia i do porozmawiania. Choć z tym przeleceniem, to później chyba było by jak z innymi w miarę inteligentnymi niby mięśniakami, że brakowało by tego skurwielowstwa u niego. 
    Po obiedzie polazłem dalej na m-to. Zupełnie inaczej by było, jakbym jednak wziął od niego kontakt i może się wieczorem dokleił do nich, jakby kajś wyłazili, tak musiałem się wałęsać sam bez ładu i składu. Częściowo pieszo, po rynku, częściowo w środkach masowego rażenia. Na szczęście dziś apki ułatwiają to podróżowanie, bo można podejrzeć kaj tram czy bus jedzie, co też robiłem, bym nie wylądował w jakieś dzielni, z której było by się trudno wydostać. Ponieważ nie było zbyt ciepło, wieczorem się ochłodziło (za dnia było ok. 15C), to nie chciało mi się marznąć długo na przystankach i polowałem na krótkie przesiadki. W większości kręciłem się k/centrum i na południowych dzielnicach. Pokój miałem wynajęty na płn. stronie wrocka, to tam i tak musiałem zajechać. 
   Po jakiś 20 min posiedzenia jeszcze na rynku wrocławskim na ławeczce, ok. 20:40 postanowiłem się zwijać do miejsca pobytu. Z dwoma przesiadkami, finalnie dotarłem ok. 21:40 na msc. Jakaś kolacyjka, na tel. jeszcze film na ntlx, oczywiście na przyśpieszonych obrotach i przed północą wyglebiłem. 
    Zdjęcie. 

  Cennik z baru mlecznego Miś. Można będzie za kilka lat porównać ceny. 
   Korekta jak zwykle. 
   Sobota z wyjazdu do wrocka, jak się domyślacie będzie w innej notce. Postaram się sprężyć, choć z tym w tyg. roboczym różnie bywa. 
    Narka. 

Piątek #2356

   Jadę wczoraj do roboty, Zwykły dojazd. Linia, którą dojeżdżam, jest obsługiwana przez autobusy przegubowe, bo zawsze jest pełno ludzi. Na przystanku ustawiam się tak, że celuję przeważnie w trzecie drzwi. Gdy autobus wjeżdża, patrzę, kto stoi przy drugich drzwiach, kto przy przegubie, a kto przy trzecich, żeby wiedzieć, gdzie wsiąść i ewentualnie na kogo sobie popatrzeć w czasie dojazdu. Wczoraj wjeżdża autobus. Patrzę przy drugich drzwiach — fajny synek, ale niestety wysiadał. No to se myślę: dobra, przy drugich już nie ma nikogo, włażę do trzecich. Przy trzecich na miejscu dla wózka stoi też ładny synek, czyta książkę. Myślę: „OK, dobra, będzie na kim zawiesić wzrok”. Stanąłem nieopodal, ale patrzę na siedzenie. Przodem do mnie, a tyłem w kierunku jazdy siedzi taka w miarę filigranowa babka, ubrana dość ciepło, a obok niej facet około 28–30 lat przy oknie. Wystarczyło, że zobaczyłem głowę, szyję, już widziałem: „O, mięśniak”. Ale zdziwiłem się, bo choć było zimno, to on miał koszulkę czarną z bardzo dużym dekoltem. Kurtkę miał taką w miarę cienką, szarą, z 4F-a. Pociąga twarz z mocnym zarostem, takim na dwa milimetry. Od razu przypomniał mi się mocny zarost u 172, był w okularach. Oczy miał nietypowe albo rzadko spotykane, bo były jasno-szare. Nasz wzrok skrzyżował się parę razy. Najdłużej chyba na jakieś dwie sekundy. W pewnym momencie nasz dział PS zgłosił do zarządu info, coś jest nie halo. On swoim wzrokiem też nas przeszywa. Po tym info staraliśmy się mniej na niego patrzeć, ale to jest to, o czym kiedyś pisałem: mamy szósty zmysł i kiedy ktoś nas obserwuje, mózg w zasadzie to wyczuwa, nawet jeśli nie patrzymy na tę osobę. W pewnym momencie on wstaje z tego siedzenia, a nasz zarząd szybko myśli: „Przecież do przystanku jest jeszcze w cholerę daleko. Po co wstaje tak wcześnie?” Patrzę na niego. On ściąga tę kurtkę i teraz ukazuje się widok pięknych rąk i barków, a na sobie ma koszulkę na ramiączkach z tym dużym dekoltem. Ściągnął tę kurtkę, siadł sobie, popatrzył na mnie i z tego jego wzroku wynikało: „No, teraz sobie, chuju, możesz popatrzeć”. Wyobraźcie sobie teraz ten kontrast. On w koszulce na ramiączkach, obok babka ubrana prawie na zimowo, ja też, a ten rozebrał się do koszulki na ramiączkach.
    W tej koszulce, jakby wszedł do lokalu branżowego — one w ogóle jeszcze istnieją? — to przecież ciotki by oszalały. Po chwili schylił się w tej koszulce na ramiączkach z dużym dekoltem do plecaka. Coś tam grzebał, a ja patrzę na te jego plecy i se tak myślę: prawie jak u 172, tylko pół raza większe. Ręce to samo. Jak u 172 (te od 172 gdzieś tam, ileś tam notek wcześniej są na zdjęciach), tylko pół raza większe. Piękne przedramię, biceps z tą dużą żyłą na wierzchu, ale zauważyłem, że ćwiczył ileś lat temu, obecnie już nie. Jak już się pokręcił na tym fotelu, to oparł głowę o szybę i zamknął oczy, tak jakby zasnął. No, normalny bezczel. Czasem patrzyłem w te jego oczy: czy je mruży, czy patrzy spod nich, czy ja na niego patrzę. Przez jakieś trzy minuty mogłem go oglądać, bo niestety po tych trzech minutach był przystanek, na którym wysiadałem. Jakbym miał jakieś luzy czasowe, to może bym zagadał po tym jego zachowaniu, ale niestety byłem już cztery w plecy, bo autobus, którym jechałem tyle miał. Zmiennik już na mnie czekał, więc żadnych luzów czasowych nie było. A szkoda. Jeszcze jedna rzecz nie uszła uwadze naszemu zarządowi. Po jego oczach widać było, że był porobiony, ale nie fest. Może to go tak rozgrzewało, że się rozebrał. Gdy wysiadłem, to szedłem ulica wzdłuż busa. Popatrzałem jeszcze w stronę gdzie siedział i zauważyłem, że stał i się ubierał. Serio, rozebrał się na 3 min?
    I jeszcze jedna zauważona sprawa. W widocznych miejscach nie miał żadnej dziary dzięki czemu było widać dobrze jego ciało. 

   Rano utrwalony widok przez dział PS musiałem przerobić, bo nie dałby mi spokoju przez cały dzień. Nawet po przerobieniu dział PS i tak dalej przetwarza te obrazy. Jeszcze jedna ciekawa rzecz się wydarzyła. Otóż stojąc nad nim i patrząc na niego, zarząd przetworzył pewne info. Nasz dział PS od razu myślał, ale byśmy jazdę z nim zrobili. Taki czad byśmy dali, że historia. Ale jakby na moim miejscu stał pasyw, to pewnie by se myślał: „Ale on by z nami musiał dać czad i taką jazdę zrobić”. I teraz trzecia kwestia: co ten mięśniak sobie myślał, w jakiej roli chciałby wystąpić? 

   Pisałem o tym kiedyś, że prowadziłem dyskoteki przez sześć lat, więc nasz dział muzyczny ma zdolność zapamiętywania nagrań, a także teledysków do tych nagrań. No i z czeluści nasz dział muzyczny wygrzebał taki teledysk, który jest idealny do tekstu powyżej. Nagranie muzyczne kojarzycie, ale tu głównie chodzi o materiał filmowy.

  Korekta na poziomie średnich poziomów dotychczasowych. 
  P.S. (nie, nie nasz dział ps.) tak, pamiętamy o opisie wrocka, to się będzie tworzyć. 
  Narka.

Środa #2355

Podsumowanie nie jest dostępne. Kliknij tutaj, by wyświetlić tego posta.

Wtorek #2354

    Nie pamiętam zmiany czasu, w którą bym tak gładko wszedł jak obecna. O tym, że ona nastąpiła, kapłem się dosłownie o 20:20 nowego czasu, jadąc pociągiem z Wrocka na stację macierzystą. Wagon miał ustawioną jeszcze starą godzinę i patrzę 19:20. Byliśmy już za Opolem, a z Wrocławia wyjechaliśmy o 19:00 i myślę „Coś tu jest nie halo”. Komórki wskazywały 20:20. Następnie przypomniałem sobie, że w sobotę na dworcu słyszałem komunikaty o przesunięciu czasu, co upewniło mnie, że godz. już przestawiona. Cały dzień funkcjonowałem w nieświadomości, że czas zmieniony. Rano wstałem włączyłem kom. 08:38 i wylazłem z łóżka nie wiedząc, że już mamy new czas. 

   Wyjazd do Wrocka tradycyjnie będzie rozpisany pewnie na parę notek, bo w jednej się nie wyrobię, tym bardziej że przed pracą nie mam zbyt wiele czasu na to, żeby kompleksowo to opisać. 

   Pomimo tego, że obudziłem się dwie godziny przed zamknięciem stacji macierzystej i odjazdem pociągu, tradycyjnie wyszedłem z niej w biegu na ostatnią chwilę. Bus też miał poślizg 6 min na przystanku, więc finalnie zdążyłem. Poc. 3808 wjechał na peron punktualnie. Skład 12 wagonów, dzielony we wrocku na część niemiecką i do |Ustki, cały pełny, bo piątek. Nawet na korytarzach w przejściach stali lub siedzieli, a to kurs jeszcze przed południem. Udało mi się kupić jedno z ostatnich miejsc w pociągu ponad tydzień wcześniej. Do Wrocka pociąg przyjechał 15 minut opóźniony, ale akurat tutaj na czasie i punktualności mi nie zależało. Plan był taki, by po wyjściu z pociągu znaleźć jakiś bar mleczny i zjeść w nim w miarę tani obiad. Już w pociągu podrzuciło mi na komórce bar mleczny o nazwie Miś, a jakby skojarzenia z tym filmem spowodowały, że postanowiłem się do tego baru udać. Jakież było moje zdziwienie, kiedy przed wejściem do baru zobaczyłem dość sporą kolejkę. Ale to świadczyło o dwóch rzeczach: musiało być tanio i smacznie. 

  Ku mojemu zaskoczeniu w barze wydarzyła się ciekawa sytuacja, ale ponieważ zaraz zwijam się do roboty, to opiszę w następnej notce. Udział w tej sytuacji będzie brała m.in. laska stojąca przede mną, z tym kucykiem z tyłu. 
    Tyle, korekta jak zwykle, narka. 

Niedziela #2353

   Wrocław zaliczony, cokolwiek to znaczy. Jak dzwonił 979 do mnie i pytał co tam robiłem, a odp. mu, że mieliśmy zamknięty przejazd w sobotę mikoli zabytkowym tram po torowiskach wrocławskich to odp. - fascynujące (z takim przekąsem). 
   No qrwa dla przeciętnego zjadacza chleba faktycznie "fascynujące". 
   Ale ponieważ materiał z tego wyjazdu trza teraz, czy później, po przyjeździe uporządkować, obrobić to też muszę mieć na to czas. Czas, którego zawsze qrwa brakuje. 
   Ogólnie można napisać, że było dobrze, ale to tak trochę nad wyrost. Faktycznie było średnio. Czemu? No proste, bo w zasadzie byłyśmy same. To, że były mikole m.in. 254, 255 to jedno, były też inne, branżowe, nawet motorowy był branżowy, to i tak to dla nas nie wychodziło na jakieś wow. Już od dłuższego czasu uważam, że jak nie ma obok tej osoby, do której mamy jakiekolwiek uczucie, to taki wyjazd, jest w zasadzie, pusty. Wiecie ocb. Robi się zdj. kompletnie nie istotnej dla nas rzeźby (jakiejś tam np.), ale na jej tle stoi osoba, do której żywimy jakieś uczucie to jest kompletnie inaczej. 
   A tak teraz wtrącę z zupełnie innej beczki. Czy kryzys już się zaczął? Jak się robi kolejka do pożyczania kasy, to może znaczyć, że coś jest na rzeczy. Teraz czy w gospodarce, czy w wydawaniu bieżącej kasy z wypłat nie wiem, ale 825 pożyczył od nas 1900 ziko, 827 400 ziko, bo bez tych nie przeżyłby do kolejnej wypłaty. Pożyczyliśmy im, ale... to jednak jest jakiś symptom wydawania kasy przez typowych/statystycznych ludków zarabiających miesięcznie jakąś kasę. Na szczęście 979 się na razie bilansuje, bo temu składowi, to byśmy musieli wyłożyć bezwględnie. 
    Zdjęcie.

No dobra, niech będzie ten. Umieszczam go, bo jakieś zdj. chcę dać.

   Korekta jak zwykle. No i udało się jeszcze w nd. to wypchnąć. No nie jak u Darka, że on miesza dni, a doba kończy się u niego ok. 02:30. A do tego wyżej jakbyście chcieli linka to piszcie, bo teraz już nwm, kaj łon je. 
    Narka. 

Czwartek #2352

   Trza tą notkę spłodzić, bo jutro wyjazd do wrocka, to notek na razie nie bydzie. Teoretycznie by się dało z tel, ale mam tam inne @ zalogowane i niech tak pozostanie. 

  Jednym z elementów wyjazdu jest opróżnienie lodówki, z art., które nie dożyją do powrotu. Niestety się tego nazbierało i dziś bydzie jak na weselu. Już po śniadaniu zmodyfikowałem menu dnia, by zbyt wiele nie wyciepować. Wczoraj jeszcze warsztat samochodowy kolegi odwiedziłem. Zrobiłem tylko koło, z którego ulatywało powietrze, a wymiana oleju na kiedyś tam, bo podnośniki i kanał były zajęte. Dziś taka pogoda, to zrezygnowałem z wyjazdu, a miałem się tam pojawić ok. południa. Pada i 8C więc dla mnie to już koszmar przedzimowy. 
  Stosownie do wrocka się też będę musiał ubrać, by tam nie zamarzać, wszak większość dnia byda na placu. Lista rzeczy do zabrania zrobiona. Tzn. lista jest już dawno zrobiona w formie tabelki, na różne pory roku, tylko w wierszach zaznacza się co ma jechać i w/g tego następnie się pakuję. Sprawdzone od lat. Nawet chyba mam gdzieś pierwszą wersję sprzed dwu dekad zrobioną na kawałku kartki. Później była stopniowo rozwijana do dzisiejszej formy. 254 dostał ją @ przed ubiegłorocznym wyjazdem do Gdyni i wawki. 
   Na liście do spakowania jest też (wpisałem) mapa wrocka w spirali. 979 się z nas śmieje, bo mówi, że jestem jak dinozaur. Kto dziś jeździ z papierową mapą? No - ja. Osobną kwestią jest, że 979 nie umie korzystać z papierowych map (kiedyś to opisywałem gdzieś tu), to też łatwo przychodzi mu wyśmiewanie osoby z niej korzystającej. 

   Teraz jeszcze jedno, by bym zapomniał. To odnośnie filmu, o którym zdawkowo pisałem w poprzedniej notce. Otóż pod nagraniem z tego filmu na yt. ukazał się komentarz. Ponieważ on jest dość treściwy, to go tu już przetłumaczonego przez translatora umieszczę. 
   "Pracowałem nad ostatnią sceną filmu, w której główny bohater śpiewa tę piosenkę. Pamiętam, jak Carlos Cabezas grał na klawiszach z zespołem w tej scenie. Scena była filmowana niezliczoną ilość razy, więc piosenka była często grana. Później rozmawialiśmy z przyjacielem o tym, jaka ta piosenka była świetna. Byliśmy zaskoczeni, że główny bohater ją zaśpiewał. Filmowanie się skończyło i nigdy więcej o nim nie słyszałem. Nigdy nie widziałem filmu. Nigdy więcej nie usłyszałem tej piosenki, a teraz, cztery lata później, za granicą, po prostu budzę się i jem śniadanie, YouTube mi ją poleca. To niesamowite, że Carlos Cabezas ją wyprodukował, a ja nie wiedziałem; on jest geniuszem. A na dodatek właśnie odkryłem, że jestem w napisach końcowych, haha. Zdecydowanie musimy zwracać większą uwagę na to, co robimy i co dzieje się wokół nas." 

     Zdjęcie (screen).

  A następnie się dziwią, że szef nie chce im wypłacić kasy. No tak, to jej raczej nie zarobicie. Linka nawet nie daję, bo to tylko zdj. związane z tematem dzisiejszego uzależnienia młodzieży na różnych kontynentach od komórek. 
   Tyle, bo trochę zapomniałem o notce i jeszcze by została na torze bocznym do nd., a tego byśmy nie chcieli. 

Wtorek #2351

 Żarówki LED. Fajnie, świecą dłużej. Tylko teraz zauważyłem problem, którego wcześniej nie było. O ile te poprzednie włóknowe świeciły mniej więcej tysiąc godzin (spisek żarówkowy), no więc co jakieś dwa, trzy miesiące trzeba je było wymienić, to w oprawach, w których one były, równocześnie czyściłem klosz. Teraz w części opraw już mam założone LED-y, a te świecą na stop od czasu, jak je kupiłem, więc optycznie muszę popatrzeć na klosze i sam jakby z siebie je oczyścić. 

Ostatnio pisałem o tym, że są dziwne ruchy u mnie na blogu. Na przykład jest dużo przekierowań z blogów, które są od kilku lat nieczynne. Pewnie te przekierowania są tylko dlatego, że wiszę tam na liście czytelniczej. Nie sądzę, że ktoś szuka nieczynnych blogów, wchodzi na nie i dopiero z nich przenosi się na inne. Bardziej realne jest to, że AI lata po tych blogach i nie wiadomo czego, ale pewnie szuka tych jeszcze czynnych. 

     Podobnie, jeżeli chodzi o wyświetlenia. Serio? Czy w Brazylii albo w Niemczech oni są aż tak bardzo zainteresowani blogiem z Polski? Wiem, że w sumie dzisiaj tłumaczenie takiego blogu przez AI nie jest czymś skomplikowanym. A może źle na to patrzę, bo z własnej perspektywy, w której ciągle brakuje mi czasu albo nie mam chęci na pewne rzeczy, a może ci ludzie tam za granicą mają czas i chęci, i po prostu szukają jeszcze aktywnych blogów. Sporym zainteresowaniem cieszyły się notki z lata 2019 roku. Miały dużo wyświetleń. Kilka z nich z ciekawości sobie przeczytałem (znowu wybiło mi część wolnego czasu), żeby sprawdzić, co tam takiego było nadzwyczajnego, ale niczego nadzwyczajnego się nie doszukałem jak na standardy mojej pisaniny. Owszem więcej się na stacji działo. 

   O tym czemu ze stanów taka oglądalność to pisałem już w jakiejś poprzedniej notce. 
   

   Teraz 254. Ostatnie info jakie miałem, to że teorii nie zdał 3x. Jakież było moje zdziwienie, jak 255 zupełnie nieświadomie się wygadał, że już 4x nie zdał. Dziś zdawał 5-ty raz i (uwaga, uwaga!) - zdał. Oczywiście nie omieszkał o tym niezwłocznie poinformować, praktycznie zaraz po wyjściu z sali. Naturalny odruch. Jak nie zdawał, to się domyślałem, a jak zdał, to info expresowe. W sumie dobrze, że ma to za sobą, bo bym się bardzo martwił. 

    Urlop taki długi, a jak zwykle na koniec zostawiam rzeczy, które mogłem robić wcześniej. Np. dopiero dziś zabrałem się do muzykę do busa i na tel. Pościągałem new kawałki, a korzystając z programu na stronie -> audiomass.co zabrałem się też do starych kawałków, które często były zbyt ciche i podgłośniłem je, bym w wozie nie musiał stale do gały w radiu sięgać. Część też została albo z przodu, albo z tyłu przycięta, bo program daje szerokie możliwości. Jest przeglądarkowy, czyli nie trza go instalować na kompie, tylko działa na stronie.
     M. in. ściągnąłem nagranie przewodnie z filmu "Nobody Knows Im Here", hiszpańskiej produkcji (2020) z ciekawym zakończeniem, obejrzanym na ntlx. To spokojna opowieść o wycinku funkcjonowaniu świata muzyki. Akcja dzieje się w plenerach trochę takich Mazurskich (pewnie Darkowi by się spodobało). 
    Od tego siedzenia przy kompie, przy trzech monitorach, co i tak znacznie usprawniło pracę, już na wieczór odczuwam gały. Jak byłem w wirze ściągania, obrabiania nagrań, to czasem myślałem, że jakbym miał jeszcze czwarty monitor to też bym go zagospodarował. Ale to jednostkowe przypadki. To ściąganie nagrań trwa długo, bo trza je porównywać między sobą. Głównymi parametrami jest właśnie głośność nagrania, jakość dźwięku, czystość nagrania (te z teledyskami czasem mają odgłosy z teledysków), wersja. Niby proste, ale często słucham trzech wersji nim zassam tą odpowiednią. Cały proces spowalniają globulki, te potrafią zdenerwoać. 
 
    No i zaliczyłem cmentarz, bo później mogę nie mieć tyle czasu. W obiegu załatwiania spraw na rowerze wpisany był m.in. wjazd na cmentarz. Część liści pozbieranych, ale jak wiatr się wzmoże, to pojawią się nowe. No cóż, może w przyszłą sob. jeszcze uda się podjechać, ta we wrocku będzie.
    Za zdj. robią screeny z oglądalności. Korekta jak zwykle, narka. 

Niedziela #2350

  Żeby nie było, że nie napylają — dalej to robią. Tym razem zaatakowali zachodnie Pomorze. Ciekawe, że nie robią tego nad morzem. Wykazały to zdjęcia satelitarne, bo akurat przeglądałem pogodę.

Nawet jednemu udało się wylatać trójkę, albo cycki, jak kto woli. Żółtą strzałką zaznaczyłem. 

  Nwm.  czy pamiętacie, ale jak statek Ever Given zablokował Kanał Sueski w 2021 r. to na wodach, na których oczekiwały statki do przepłynięcia kanału, jeden z kapitanów statku wypływał rysunek fallusa z jajami. Było to kajś na necie. 

    Na przyszły weekend jadę do Wrocławia, w związku z tym przeglądałem pociągi, w pierwszej kolejności osobowe. Ogólnie lubię jeździć pociągami, więc przejazd osobowymi nie byłby dla mnie jakąś katastrofą. Szybko okazało się, że niestety nie ma żadnego sensownego połączenia Górnego Śląska z Wrocławiem od rana do południa pociągami osobowymi. Przesiadki łącznie dochodzą do półtorej godziny. Najmniejsze przesiadki trwają godzinę. Jeżeli chodzi o powrót, jest identycznie. I teraz się zastanawiałem, czemu coś takiego się wydarzyło? Ileś lat temu, jak jeździłem do Wrocławia albo na drezyny kolejowe do Chrzypska, jeszcze z 824 czy 172, przesiadki na stacjach trwały 10–15 minut i jechało się dalej. Pociągami osobowymi można było dojechać od nas do Wronek za Poznaniem i to w sensownych przesiadkach. Dziś to niemożliwe. No i teraz kto jest beneficjentem tego, że ludzie nie jeżdżą tymi pociągami osobowymi, gdzie mogliby się przesiąść na przykład po 10-minutowej przesiadce, tylko muszą korzystać z innych pociągów? No przecież, że IC. Czyli znowu ktoś na górze zadecydował, że trzeba rozkomunikować pociągi, jak w latach dziewięćdziesiątych, kiedy sztucznie wygaszano połączenia kolejowe. Teraz, po trzydziestu latach, dzieje się to samo. Oczywiście IC się cieszy, bo jest wzrost liczby pasażerów, ale dopiero teraz, oglądając te rozkłady jazdy, mniej więcej wiem o dodatkowym czynniku podnoszącym przyrost pasażerów. Wobec powyższego sam musiałem kupić bilet na IC w obie strony. 

    Urlop to częściowo remont dalszy stacji. Ścianka na gr. B jest ocieplana styropianem. Styropian już położyłem, przyciąłem i przykleiłem. Pierwsza warstwa kleju na siatkę też już jest nałożona. Myślę, że do końca urlopu z tą ścianką może się wyrobię, bo idzie to jak krew z nosa, Głównie dlatego, że sporo jest innych zajęć do przerobienia na stacji, chęci są jakie są, no i do tego dochodzi jeszcze trzydniowy wyjazd do Wrocławia. 
   Za zdj. robią dziś screeny od napylania, korekta jak zwykle, narka. 

Środa #2349

    Od jakiegoś już czasu korzystam z AI. No i kiedyś, kilka tygodni temu (takie mam tempo pisania), zapragnąłem, by sprawdził (mojego) bloga. Nie poinformowałem, że to jest mój blog, tylko że czasami go czytam i jaka jest jego opinia nt.. Odpowiedź była taka, że są tam wypisane straszne straszności i nie będzie się tym blogiem więcej zajmował, bo to niesamowite, co tam się wyprawia. Po przeczytaniu tego se pomyślałem: „Ale się porobiło”. Ale wiecie, jak to jest z AI. Można je podejść od tyłu. No i popisałem z nim o jakichś innych rzeczach, po czym zadałem drugie pytanie inaczej je formułując. Wtedy trochę rozszerzył informację i zrobiło się już lekko normalniej. Na drugi dzień, jak się z tym przespałem, pomyślałem, że w sumie to dobrze, że pierwsza opinia jest taka, bo ona odtrąci część ludzi, która niepotrzebnie może by tu zaglądała, a najpewniej nie będzie to przez AI polecany blog.

   No i teraz, jakiś czas po zapytaniu się o tego bloga, zaczęły się na nim dziać dziwne rzeczy. Mam wyłączoną opcję w AI, żeby konwersacja, którą z nim prowadzę, nie była brana pod uwagę przy trenowaniu kolejnych modeli. Jednak okresowo widzę znacznie większy ruch na swoim blogu, jeśli chodzi o wyświetlenia, niż wcześniej. Podejrzewam, że mimo tego odhaczenia, info o nim i tak gdzieś wyciekło. I teraz, jeżeli chodzi o czytalność z Polski, to my jesteśmy w stanach tego wzmożonego "oglądania" gdzieś na piątym, siódmym miejscu, a reszta największej liczby wyświetleń pochodzi z innych części świata, głównie ze Stanów Zjednoczonych, gdzie produkuje się te AI. 

   Przejechałem kilka dni temu główną ulicą w Chorzowie, Wolności. Ta niegdyś tętniąca życiem ulica dzisiaj, po zamknięciu estakady w Chorzowie, właściwie umarła. O ile z cztery lata temu, jak jechałem na rowerze nią i liczyłem punkty do wynajęcia, to było ich szesnaście, to teraz, jak jechałem tym samym odcinkiem, naliczyłem już trzydzieści dwa. Do tego, choć było ok. 14:00, bardzo mało ludzi na niej zarejestrowałem. Ponieważ taka sytuacja trwa od kilku lat, nie sądzę, żeby ta ulica kiedykolwiek się odbudowała. Kto otworzy punkt na ulicy, która od jakiegoś czasu jest już w agonii? 
   To jest taki smutny dowód na to, że nawet dziś można położyć m-to jedną decyzją. 

    Już od dłuższego czasu słucham materiałów na yt, i ntlx na przyśpieszonych obrotach. Na stację wchodzi praktycznie codziennie 979 i słucha również materiałów z neta. I teraz jak słyszę u niego, że robi to z V 1.0, to wydaje mi się to stratą czasu. W zasadzie już nic nie leci u mnie z V 1.0, a standardem jest 1.5 i więcej jak ktoś strasznie zamula. 

    Dawno temu jak pierwszy raz usłyszałem to od Wieczorka (kanał na yt. Ekspert w Bentleju), że on wszystko też na przyśpieszonych, to wydawało mi się to jakąś bzdurą. Zastanawiałem się po co, co to ma dać? Pierwszy raz użyłem funkcji, jak właśnie ktoś strasznie zamulał, a następnie używałem tego co raz częściej. Kiedyś Wieczorek powiedział - jak już się zacznie, to ciężko z tego wyjść. I faktycznie. Dziś nie wyobrażam sobie oglądania materiałów z V 1.0. Jak jeszcze na stacji był 172 to kiedyś się spytał, czy rozumiem to co ktoś tam na przyśpieszonych mówił. Odp. - no jasne, jakbym nie rozumiał, to by to tak szybko nie leciało. 
   Zdjęcia (screeny). 

  Okresowo jacyś tam będą się jednak pojawiać, ale zaczynam się częściej skupiać na tych z listy, bo jakaś tam ona jest, jak na poszukiwaniach new osobników.

  Czy on kiedyś był? Nie kojarzę. 

  No i jakby ktoś..., to -> pl.chaturbate.com/danny__santoro/
   Korekta jak zwykle, narka.

Poniedziałek #2348

   Jak zwykle zapomniałem napisać. 254 miał kolejny egzamin na prawo jazdy i, jak podejrzewałem wcześniej, o czym zresztą nawet tu pisałem, kolejnego nie zdał. Następny, już czwarty termin, na koniec tego miesiąca. I teraz 254 i 255 są doskonałymi przykładami tego, jak, znając kogoś, można go ocenić i to w wielu przypadkach poprawnie. O ile przewidywałem, i nawet z 254 zrobiliśmy zakład, że 255 egzamin praktyczny zda dopiero za którymś tam razem, o tyle odwrotnie przewidywałem, że 254 raczej nie zda egzaminu teoretycznego za pierwszym razem. Bardziej skłaniałem się ku temu, że zda za trzecim razem, ale jak ten trzeci raz przeleciał, to nie wiem, czy nie należy się już martwić. 

  Miałem się za to zabrać już dawno temu, ale jakoś dopiero teraz przyszedł nie tyle czas, co chwilowa ochota. Otóż sprawa dotyczy mięśniaków-głuptaków, którzy nadają na chaturbate. Ich zdjęcia czasem pojawiają się tu na blogu. Ostatnimi czasy zauważyłem ciekawy trend. On jakby wynika z podstawowych prawideł ekonomii, to znaczy z podaży, popytu i ceny. Jak oglądałem cztery czy pięć lat temu te chaturbate, to nadających było jakby mniej, przynajmniej tak się wydaje. I stąd, przy stałej liczbie oglądających, na jednego nadającego przypadało ich więcej. Również większe były wtedy wpływy z wpływających tokenów. Wtedy też zaczęły powstawać masówki, tzn. pokoje, w których było po pięciu mięśniaków i coś tam między sobą robili. Tych pokoi w pewnym momencie mnożyło się bardzo dużo. Pierwsze osobniki, które rejestrowałem, brały udział w nadawaniu, maksymalnie około rok–dwa (dwa to najdłużej, jak zarejestrowałem z tych co oglądałem). Na dzisiejsze standardy to bardzo długi czas. Ale wtedy tego, co pisałem wyżej, było po prostu mało. Oni też jednostkowo więcej zarabiali, to też producenci, biorąc nowych mięśniaków do pracy, oferowali im zapewne stawki takie, jakie zarabiali ci, którzy dotychczas nadawali. To typowa piramida, gdzie na początku nadawało dziesięciu, po kilku miesiącach nadawało stu, a po dalszych kilku miesiącach nadawało już tysiąc. Obecnie, z tego, co widzę, pojawiają się nowe mięśniaki, ale czas ich nadawania skraca się czasami nawet do kilku tygodni. Zakładam, że rozczarowują się różnicą między kasą, którą im obiecano, a tą, która faktycznie wpływa.
   Osobną kwestią jest też czas poświęcony na to nadawanie. Część z nich, jak już pisałem, przychodzi tam na osiem godzin do pracy. I teraz siedzą osiem godzin w małym pomieszczeniu, zamknięci prawie jak w więzieniu, no i przez te prawie osiem godzin walą konia. Dodatkowym negatywnym czynnikiem jest to, że przez ten czas oni mało się ruszają. No bo gdzie, albo jak mają się ruszać w takim małym pomieszczeniu? Czasem se tam niektóry potańczy do nagrań które słucha. To w swojej pracy przez osiem godzin mam więcej ruchu niż oni. Za tym czynnikiem idzie jeszcze jeden. Przez ten czas, kiedy nadają — są to miesiące, ewentualnie na przykład rok — ich wygląd radykalnie się pogarsza, co widać u większości z nich na zdjęciach, które dają na początku, jak otwierają kanał. Wtedy są fotografowani, no i później, jak nadają po paru miesiącach można sprawdzić jak wyglądają. Niestety u zdecydowanej większości z nich ten wygląd się pogarsza. Też przez to co wchłaniają w czasie pracy. Kupują im małe cole, do tego wciepują do się jakieś chipsy, inne przekąski i tam po paru m-cach efekt uboczny gotowy.
   Kolejny negatywny czynnik to zastój umysłowy. To osiem godzin, które praktycznie są zmarnowane pod względem rozwoju umysłowego, no bo co można zrobić przez osiem godzin umysłowo waląc konia? Najbliższym takim przykładem jest 254, który ma głupią laskę i w związku z tym, tak podejrzewam, nie jest w stanie zdać egzaminu teoretycznego prawa jazdy.
     W związku z tym nie wiem, czy jest sens robić kolejne zdjęcia nowych mięśniaków,, wciepować linki do nich skoro po paru tygodniach oni już nie nadają. No chyba jedynie dla celów archiwizacji. Po za tym, co już wcześniej sugerowałem, niestety ze względu na tryb życia u nich, też jest co raz trudniej wejść w dorosłość z dobrym wyglądem. To też większy jest zalew morświnów. 

    Urlop jakoś leci. Może jakby mnie nim nie zaskoczyli, to bym się gdzieś dalej wybrał, a tak... realizuję sprawy remontowe na stacji, jakieś tam zaległe pierdoły, których się nazbierało. Zresztą stacja duża to i zajęć zawsze jakiś pełno. 
    Jak zwykle przymuliłem z tą notką, bo miała wyjść ze stacji wczoraj, ale co zrobić... 
    Bez zdjęcia, bo jakoś nie chce mi się jeszcze tym zajmować. W następnej coś już wciepnę. 
    Z ostatniej chwili. Niestety wzięli mi 1,5 kółka na innej linii, którą miałem po swojej i 1,50 min przerwie. Szkoda, bo we własnym RJ, praktycznie tam pusto leciałem. Teraz mam na swojej do końca, tylko po godz. przerwy wyruszam na ostatnie kółko i sumarycznie kończe 20 min wcześniej. Zaś trza bydzie przejrzeć RJ, co bym tam przed czymś niepotrzebnie nie leciał. 
    Tyle, korekta jak zwykle. Narka. 

Piątek #2347

   Jadę do 811 i już w jej mieście do tramwaju typu 105Na wchodzi na przystanku babcia. Typ tramwaju jest ważny, ponieważ w stopiątkach stopnie wejściowe mają około 30 cm wysokości. Babcia z przystanku dość wysokiego weszła tylko na pierwszy stopień, ten zero, natomiast drugiego już nie była w stanie pokonać i właściwie przy tych czwartych drzwiach się przewróciła. Czwarte drzwi (ostatnie) są na ścięciu pudła tramwaju, więc motorowa ich w lusterki nie widzi. Stałem za połówką drzwi, na samym końcu tramwaju, no i widziałem, co się dzieje. Nasz zarząd szybko przetworzył informację, że jeśli drzwi zaczną się zamykać, a babcia ma spokojnie ponad 80 lat i jest krucha, to te drzwi po prostu przytrzasną jej nogę — w najlepszym wypadku, a w najgorszym po prostu zmiażdżą jej kostkę. Wobec tego, jak motorowa uruchomiła proces zamykania drzwi, od razu chwyciłem tę jedną połówkę, żeby te drzwi się nie zamknęły. Trzy razy drzwi usiłowały się zamknąć, ale za każdym razem napotykały opór, bo trzymałem tę połówkę. Babcia nie stanowiłaby dla tych drzwi aż takiego oporu. Nawet jakiś facet usiłował pomóc babci wejść, ale nie mogła pokonać tego wysokiego stopnia ze wzglądu na brak siły. Udało jej się na szczęście na tyle odsunąć od tych drzwi, na środek stopnia, w zasadzie sunęła na tym stopniu jak ślimak, że mogłem puścić tę połówkę, aby te drzwi się zamknęły nie uszkadzając jej. Tramwaj ruszył, a babcia z trudem, podciągając się dwiema rękami i dodatkowo podnosząc na podwiniętej nodze uzyskała postawę stojącą. Trzy przystanki, które jechała przestała na tym stopniu zero. Później, już na stacji, zastanawiałem się, jak babcia z tak słabą motoryką w ogóle mogła sama poruszać się po mieście. Już pominę to, że to drugie drzwi są przystosowane dla osób mniej lub słabo ruchliwych, a na pewno nie czwarte, gdzie jeszcze widoczność jest prawie zerowa dla prowadzącego. 

   Inna sytuacja. W piekarni wioskowej stoi przede mną locha, młoda ok. 19 lat (ok. 120 kg wagi). Koszulka długa, prawie do bioder, wystająca z pod jeansowej kurtki do pasa. Spodnie czarne, z cienkimi kremowymi paskami od góry do dołu, szerokie nogawki, w uszach jakieś kolczyki i w crogsach (te chińskie lacie z jakiejś wzmacnianej pianki). Na niektórych palcach jakieś a'la pierścionki. Przed piekarnią był jej mniej lochowaty kolega w podobnym lub tym samym wieku. W bocznym pomieszczeniu piekarni, z którego dobrze widać pomieszczenie sprzedażne inna locha ok. 90 kg, niska, również młoda (naście lat) na maszynie kroi chleby. I teraz wpierw przypatrzałem się pierwszej losze, następnie przycinałem drugą, kiedy ta prawie pochłaniała wzrokiem tą pierwszą. Tak intensywnie się w nią wgapiała, że nawet tego nie ukrywała. W pewnym momencie brało mnie już na śmiech, bo se pomyślałem - a to się lochy branżowe spotkały... Ta druga zauważyła moją reakcję, to wzrok musiałem przenieść na półki, na wypieki piekarnicze, bo jeszcze trochę i bym tam dostał ataku śmiechu. Sytuacja była mocno zabawna.

   Urlop to zintensyfikowaliśmy prace zarówno utrzymaniowe, jak i porządkowe na stacji. Zaczyna już być widać efekty, co zauważył sam 979, a i dla nas jest ponownie wow. 

   Wrócę jeszcze do wizyty u 811 na new mieszkaniu. Otóż piękny widok, poniżej będzie na zdjęciach, ale wewnątrz dwa beznadziejne rozwiązania. Otóż pierwsze głupie to... Zabudowana lodówka, z płytą drzwiową na zewnątrz, która jednocześnie (jedno skrzydło) otwiera i lodówkę, i szafkę dość pojemną nad nią. Czyli jak chce wyjąć coś z szafki, to jednoczenie muszę otworzyć lodówkę. Nieprawdaż, że bardzo mądre. 

   Drugie. Nad kuchenką (płytą indukcyjną do gotowania potraw), ok. 15 cm od blatu wzwyż podwójne gniazdo 230V. Czyli mamy postawiony garnek, gotujemy w nim coś, a za nim gniazdo 230V. Aż żaluję, ze tego nie sfociłem. I to jest kolejny przykład, że głupota co raz szerzej wylewa się już nie tylko na ulice w rozwiązaniach technicznych, ale zaczyna już w mieszkaniach się rozlewać. Wspomnę jeszcze, że wyłączniki światła zamontowane na opak, wyłączenie światła miast być w dół, to zrobili do góry. Można? Można... A by nie było na to są normy. 
   Zdjęcia. 

  Stałem na balkonie i chłonąłem oczyma tą przestrzeń.

Zdj. są od prawej do lewej. 

  W lecie jak tam będę, to imprezka na balkonie.

Jednak nie da się zaprzeczyć, że lokalizacja mieszkania ma znaczenie.

  W tym przypadku nawet piętro ma znaczenie. 
   Korekta jak zwykle, narka. 

Wtorek #2346

   To może wstępem zacznę od tego, że ten film *Hidden Kisses* to było porównanie do produkcji rosyjskiej, o której pisałem wyżej w tej samej notce Czwartek #1831 i może dlatego, porównawczo, opinia o drugim filmie jest dobra. 

    Ale na chwilę wrócę do Twojego określenia „karykaturalna” reakcja otoczenia na zetknięcie się z gejostwem. No przecież wiemy, że filmy tworzy się tak, żeby właśnie uwypuklić w nich kontrowersyjne sprawy, aby film zyskał większą oglądalność. Poza tym reakcja otoczenia często wynika z miejsca, w którym się ono znajduje. Nawet w dużych miastach są dzielnice, które zupełnie inaczej przyjmą gejostwo. I tak jest zarówno w Warszawie, Poznaniu, Krakowie, Katowicach i innych miastach, a już w ogóle, powiedzmy, inna reakcja jest na ścianie wschodniej PL i na ścianie zachodniej. Wystarczy cofnąć się do niedalekiej historii i zobaczyć, ile kiedyś było lokali branżowych na ścianie zachodniej w PL, a ile było ich w miastach na ścianie wschodniej. 

   Zakładam, że nie jesteśmy samotną wyspą na oceanie i że we Francji nawet w 2016 roku zdarzają się miejsca — czy mogą być takie miejsca nawet w 2026 roku — gdzie tolerancja dla takich spraw jest bardzo niska, a bardziej wymuszona przez stanowione prawo i jego egzekwowanie. A czymś kompletnie innym jest tolerancja wymuszona prawem i jego egzekwowaniem, a czymś innym — tolerancja naturalna, którą mają dane osoby. 

   A jak na tym tle wygląda mały Kętrzyn? Też sądzisz, że dziecko w wieku szesnastu lat, Któremu przypadkowo wymkną się zachowania pedalskie, będzie z radością głaskane po głowie? No, jakoś nie sądzę. A poza tym wy tam nie macie mięśniaków-skurwieli? Ci mają genetycznie wbudowaną awersję do wszystkiego, co branżowe. 

  W filmie ojciec tego nastolatka jest gliniarzem na wysokim szczeblu. No to jak miał zareagować? Zresztą jest pokazane, że wyobrażał sobie swojego syna z ładną laską. Mało tego, 979 ma syna. Małego na razie, ale rozmawiałem z nim: „A co, jak się okaże, że twój syn jest branżowy?”. Zgadnij, jaka była reakcja 979. 

   Widzę, że o tym nie napisałem, ale zdarzyło się tak jak poprzednimi razami, że z zaskoczenia zostałem zaatakowany urlopem. No i tradycyjnie o urlopie, uwaga, trzytygodniowym, dowiedziałem się na dwa dni przed nim. To też możecie sobie wyobrazić, jakież było moje zaskoczenie, gdy dowiedziałem się, że nagle mam trzy tygodnie urlopu. Mało tego, co pisałem pewnie w jakiejś tam poprzedniej notce: 254 zaraził nas, najprawdopodobniej, przeziębieniem w związku z czym we wtorek w nocy ledwo co wracałem na stację, Sunąłem w tempie lodowca, bo byłem tak wykończony — nie tyle po pracy, co przez ten stan chorobowy. I tu uwaga: nawet ze względu na temperaturę i złe samopoczucie nie mogłem wziąć L4, bo zaraz by sobie pomyśleli, że w związku z tym, że dali mi niechciany urlop, ja ten urlop wybijam im L4, przeto do końca miesiąca, nie dość, że źle się czułem, to musiałem i tak chodzić do pracy, bo nie miałem jakby wyjścia o czym mówiłem bieżąco zmiennikowi.
    Ok, bo za piętnaście minut będzie nowy dzień, a chcę to jeszcze wypchnąć we wtorek, czyli  kończącym się dniu, to przechodzimy jakby do zdjęć, screenów. 
    Zdjęcia, (screeny).

 To screen z tego filmu ponad 11h, Rosyjskiego o przejeździe poc. z Moskwy do Adler.

Mała stacyjka w Rosji, na której mógłbym pracować do emerytury.

Te screeny są od tyłu, ale to nie umniejsza atrakcyjności dla mnie owej stacji. 

Mógłbym jak ta DR stać i mijać przebiegające pociągi, a później delektować się ciszą, spokojem okolicy. 

Trzy tory w stacji, niewielki ruch i sympatycznie mijający czas w pracy.
   Echhh...., rozmażyłem się. 
   Ale jak byłem młodszy to chciałem mieć taką stację z zylionem wajch i ja między nimi. Jak znajdę odp. zdj. to umieszczę. 
   Tyle, bo za chwilę bydzie środa, a chcę to jeszcze wypchnąć jeszcze we wtorku, w przeciwieństwie do Darka, któremu dni się trochę rozjeżdżają. 
    Korekta jak zwykle, narka.

Sobota #2345

Podsumowanie nie jest dostępne. Kliknij tutaj, by wyświetlić tego posta.

Wtorek #2344

   172 zajmował grupę B, ale sprawa i tak była jakby do omówienia co dalej. Choćby pod kątem funkcjonowania stacji i składu na niej. Czasem jednak bywa tak, ze sprawy rozwiązują się same, a nawet dobrze, że jakaś rozmowa się nie odbyła, bo jeszcze pozostałby po niej niesmak. Tak też się stało tym razem. Otóż 172 wydalił się w nd. ze stacji na szlak i na tym szlaku dopadła go kontrola ruchu poc. i... zawinęła, przeto gr. B teraz stoi ponownie pusta. Sami też trochę odżyliśmy. Bytowanie składów na stacji jak zwykle ma plusy i minusy. Czy one się równoważą? Nwm. choć tyle składów już tu stacjonowało. Na pewno cieszył się dział p.s., ten miał swoje dobre dni, ale dział utrzymaniowy stęka, bo przybywało roboty. No jasne, że fajnie je, jak się w nd. obudziłem i dział p.s. chciał, to przetoczyłem się na gr. B i zadziało się, później nawet drugi raz przed wyjściem ze stacji 172, ale...to sprzątanie po nim... Do tego pozostaje nam teraz do uprzątnięcia sama gr. B, wszak będzie ok. rok, jak nie dłużej, stała pusta. 

    W zakładach pracy, to nadal pracowników traktują się z buta. Pewnie to opisywałem, bo już kilka razy to zrobili (nie tylko obecna f-ma). Otóż władowali mi 17 dni urlopu, a łącznie w paźdz. mam wolne do 25-go włącznie. I... dowiedziałem się o tym...  wczoraj. Nawet zadzwoniłem do 811, że przecież mogli powiadomić jakoś po 20-ym września, że dają mi urlop i to tyle, by se Pan coś przygotował. Na domiar złego, jak już mi dali czas i mógłbym ze 172 jakieś wiynksze prace wykonać na stacji, to ten nie wrócił ze szlaku. Już nie mówiąc o tym, że dział p.s. to dopiero by miał używanie. Tak to uzupełnimy sobie kolekcję filmów, bo jeszcze kilka zostało do ściągnięcia, nim trwale kajś znikną. 
    Przesuną się prace przy wozie, którym jeżdżę, myślę że jakoś szczególnie go nie wykończą przez ten okres. Dziś wymieniam oryginalną zasłonę PKP z lat 90-ych, na zwykłą, bo jeszcze z nią coś zrobią, a takiej już nie zdobędę. 
   Przeziębienie, którym chyba zaraził mnie jednak 254 jest w stagnacji. Największą intensywność mamy już za sobą, teraz trza czekać na reakcję systemu odpornościowego. Ta powinna pojawić się w czw. kiedy już będziemy mieli wolne. 
   Zdjęcie (screen). 

   O sprawach budowlanych już kiedyś było, teraz screen z dalekowsch. kraju. Policzyłem. Bloki mają po 33 piętra, Powiedzmy na piętrze jednego bloku jest 15 mieszkań, choć to skromne liczenie. Bloków jest 9 (chyba, że się walnąłem), to daje nam 4455 mieszkań łącznie. W kato by cos takiego postawili, to na 5 lat sprawy mieszkaniowe rozwiązane. Żadnego stękania o braku mieszkań. Następna sprawa, to takie coś pociągnęło by ceny nieruchomości w dół. No ale mafia musiała by się wynieść z kato na owe 5 lat, bo rynek pozamiatany. 
   Jeżdżę po aglo i ostatnio doszedłem do wniosku, że wysokie bloki to stawiała komuna. A teraz niby braki w mieszkaniach, technologia poszła do przodu, wiync stawianie tak wysokich bloków nie jest dziś problemem, a jakoś nie chce się tego (wiadomo dlaczego) rozwiązać. 
   Wiync jak pójdziecie na tych głupków głosować (ja tam nie chodzę), to pamiętajcie, że w kwestii mieszkaniowej pieprzą farmazony. 
   Korekta jak zwykle, narka.

Niedziela #2343

    Wczoraj na stację wszedł, a właściwie zwiozłem 254 z nocnym bytowaniem na niej. Wcześniej miał mikolską imprezkę z powodu zakończenia sezonu jeżdżenia tramwajów zabytkowych, na których oni byli konduktorami. Już wcześniej umówiliśmy się, że po tej imprezce go odbiorę i zwiozę na stację. Tak też się odbyło i, również według wcześniejszej umowy, kupiłem browce, bo młody chciał jeszcze zaciągnąć kilka na stacji. Mnie wystarczyły trzy, i o północy, po tych trzech, wyglebiłem. Młody, bo oprócz browców zaciągnął jeszcze WDS nie spał w ogóle. W sumie, na tyle intensywnie urzędował, że nad ranem to mnie chyba co godzinę budził. Jak zwykle, w czasie spożywania, siedział w krótkich spodenkach i w klacie, ale zastrzegł, że organ to nie dzisiaj. Ponieważ nacieszyłem się jego młodością w czasie łykania tych trzech browców, to o północy stwierdziłem, że więcej już się nie wydarzy. Nie ma co przedłużać. Ale w trakcie wchłaniania tych trzech browców, w którymś momencie, jak już chyba byłem przy trzecim, mając w obejmie pięciopalczastej jego biceps i triceps, którego tam właściwie nie było, powiedziałem mu dosłownie: „Bicepsa i tricepsa niestwierdzono.” Również mu przekazałem, bo wcześniej widział 172 w koszulce z krótkim rękawkiem, że takiej ręki jak 172 mieć już nie będzie, bo czas, w który miał się tym zająć, bezpowrotnie minął. 
    Zastanawiałem się, jak bym miał wybór: czy do rozrządu 254, czy 172. To na jeden raz, chyba jednak 172, a jakby to miało być kilka razy, to 254 by poleciał. Ale później już chyba bym powrócił do 172.  Młodość to jedno, ale jemu został krótki czas, bo za dwa, trzy lata już nie będzie tak dobrze wyglądał. Jednym z powodów jest to, co bieżąco żre, a nie przebywa już w internacie, tylko na swojej stacji macierzystej. Do tych browców dał mi swoje kanapki, które miał naszykowane do pracy. Czyli chleb jakiś jak gąbka, czyli na spulchniaczach jakaś tania masa, do tego cienki kawałek szynki, też pewnie chemiczny, na to cienkie plasterki ogórka i te dwie sznitki posmarowane jakąś margaryną. No, na takim czymś to on masy mięśniowej na pewno nie zbuduje. Choć jakby zaczął ćwiczyć, to coś tam by się pojawiło, ale do tego budowania to trzeba by było zmienić dietę. 
    No i zasadniczo, co już tu pisałem, według mnie 254 marnuje sobie życie. Ani rozwoju fizycznego, ani umysłowego. Podtrzymanie gatunku zajmuje większość jego dziennego czasu, po za tym stagnacja w tym jego rozwoju, który powinien być na tym etapie życia burzliwy. Natomiast noc dla 254 była dość burzliwa. Rano, jak się obudziłem tuż przed dziesiątą, to patrzę, a komputer mieli jakiś proces, który skończy się za 22 godziny i 53 minuty. Stwierdziłem, że cały dzień bez komputera to się raczej nie wydarzy. Musiałem dwukrotnie zrestartować komputer, wejść do BIOS-u, do ustawień, trochę pozmieniać, aż w końcu ruszył. 
   W nocy odbyła się też dziwna rzecz. Przebudziłem się w którymś momencie i czułem, że wchodzę w stan przeziębienia. Im bliżej było rana, tym bardziej wiedziałem, że jednak się czymś zainfekowałem. Do teraz, kiedy to piszę, nie wiem, czy to 254 mnie zaraził, czy mnie przy remontowaniu ścianki trochę zawiało. No w każdym razie, wzrosła temperatura i czuję się, jak się czuję. Na szczęście, do pracy na popołudniówki, to rano przynajmniej mogę się do oporu wyspać. 
    Ok, kolejna taka notka nie na wysokim poziomie, ale ze względu na stan chorobowy i tak dobrze, że ona dzisiaj w ogóle wychodzi ze stacji. 
     Zdjęcia (screeny).     

  W 100% nie jestem pewien, czy go już nie było.

  Ale trza przyznać, że łon przynajmniej czasu nie marnuje i efekt ćwiczeń widać.

   Widać do ćwiczeń potrzeba dużo wody. 

  Gdyby to tylko woda decydowała o takim wyglądzie, to jej spożycie wystrzeliło by w kosmos.

  Ręka jak u 172, choć nawet nie wiem, czy 172 nie ma ładniejszej, ale bardzo podobne.

  Na koniec (przynajmniej mojego oglądanie wysmarował się olejkiem, bo część widowni chciała i nawet za to zabuliła. 
  

Nogi też się pokazały, aczkolwiek już bez olejku. 
   Korekta jak zwykle, narka.