Piątek #2262

   To miało wyjść ze stacji wczoraj, ale... zadzwonił 825 i jak to z nim byłem na łączach ok. 1h 56 min. przeto notka nie wyszła.   

   W nocy ostatnio stacjonował na stacji 172. Poprzednio jak zajmował tor, to rano się doń nie dobierałem, bo spał, przeto nie chciałem mu przeszkadzać. Jednak później powiedział, że mogłem to zrobić. Teraz rano jak się obudziłem, to po części procedur porannych polazłem do niego. Położyłem się za nim, przykryłem razem z nim kołdrą i zacząłem go głaskać pod koszulką po brzuchu, klacie, a także ręką zacząłem zjeżdżać w okolice organu oraz trochę zacząłem zsuwać spodnie w dół (potocznie bo leżał). Mój organ się wzbudził krótko po tym jak położyłem się za nim, a jego krótko po moich działaniach. Po jakimś czasie cofnąłem się, a jego przewróciłem na plecy. Miał już wtedy spuszczony dres na uda, a koszulkę, jak leżał na plerach ściągnąłem. Trochę mi w tym pomógł odpowiednio się ustawiając. Wtedy odniosłem wrażenie, że to jego kutas jest bardziej wzbudzony od mojego. Osobna kwesta, bo to jego jest o tak 1/4 większy od mojego. Już to kiedyś pisałem, laski z niego muszą być zadowolone, bo taki wielki organ to rzadkość. Później w zasadzie standard. Siadłem tak, że miałem go między pośladkami. Przyjemnie jak coś duzego tam jest, a bardziej dla działu p.s. jest istotne, że reaguje pozytywnie na to co robię. Chwilę posiedziałem na nim w stronę jego głowy. W tym czasie lekki spank na klatę, a następnie obróciłem się i siadłem mu na klacie i poleciał gut na brzuch. Ręce ułożyłem mu wzdłuż ciała, bo miał je z poprzedniej pozycji jak na krzyżu, a lubię na nie patrzeć. Jak były wzdłuż ciała to żyły na przedramieniach robiły robotą. Zresztą zdj. jego rąk w jakiś wcześniejszych notkach. 

   Wioskowy mięśniak-skurwiel to można było napieprzać. Kiedyś jak lekki spank robiłem temu z kato, to po chwili już wymiękł. 172 twarda sztuka. 

   Już po zabrałem się za dalsze procedury rozruchowe, a 172 jeszcze poszoł spać. Obudziłem go ok. 10:30, bowiem o 11:00 wychodziłem na busa do kato w spr. przyjęcia do pracy. Kadrowa, jak wszedłem do pokoju:

– a my byliśmy na dziś umówieni?

– na dziś nie i w ogóle nie byliśmy umówieni,

– prosiłam, by Pan zadzwonił jak wszystko będzie miał.

– Nic się nie dzieje, to nawet dobrze, sprawdzimy papierki, a umówimy się na przyszły tydz. 

  Ponieważ wóz od 979 na warsztacie to postanowiłem rozpocząć pracę od środy, a we wt po 12:00 podpisanie umowy. Pn jako bufor zostawiłem wolny, jakby z autem znowu coś wyszło nie tak. 

   Wgl ten weekend to stacjonowanie na stacji 254. Wstępne info, że z pt./sob. będzie u laski, w sensie się z nią bolcował, ale z sob/nd na stacji. 
   Zdj. Nie ma, bo wczoraj brakło czasu, a za chwilę zamykam post. dla czynności tech-ruchowych i jadę na warsztat. 
   Korekta jak zwykle, narka. 

Środa #2261

    Nie ma to jak bredzący redaktorzy. Słucham dziś jednego i on mówi do samców. Weź się ożeń, załóż rodzinę, zrób dzieci i to jest recepta na zajebiste życie w wieku 50 lat. Nie będziesz wtedy sam, będziesz otoczony troskliwą rodziną ipt. W przeciwnym razie będziesz samotny i nie będziesz się miał do kogo odezwać, będziesz siedział przez TV i przeciepował kanały oraz przewijał insta i inne portale społecznościowe. 

   To ja mam odwrotną sytuację. Weź nie zakładaj rodziny, a tym bardziej nie rób dzieci. Dożyjesz 50-ki w miarę bez stresu, z odłożoną kasą i w dobrej kondycji zdrowotnej i ruchowej bo będziesz miał czas zadbać o siebie, o poznanie grona wartościowych ludzi. W przeciwnym razie będziesz miał wiecznie marudzącą babę obok siebie i stękające dzieci. Niewielu bądź żadnych konkretnych znajomych. Będziesz nadal z kredytem na mieszkanie, a dzieci już nie będzie w domu, mimo tego kredyt trza spłacać. To jest i tak lajtowe rozwiązanie. Możesz być już po rozwodzie, bez jakiejkolwiek kasy, bo wszystko pochłoną alimenty, bez mieszkania, bo w nim zostanie była żona z dziećmi, które nadal będziesz spłacał, mimo iż tam nie będziesz mieszkał. Będziesz miał  zdupione życie psychiczne z powodu nieustającej świadomości permanentnego życia w biedzie, czy w skrajnym ubóstwie, bo wszystko stracisz w wyniku rozwodu. Dobrze, jak w ogóle z tego wszystkiego się sam nie odjebiesz przed czasem i do tej 50-ki dożyjesz.
   Proponuję taki przekaz puszczać w mediach społecznościowych. Skoro dają ten radosny, to czemużby nie ten mniej radosny. I by nie było w ub. roku (ilościowo) rozwody, to połowa zawartych małżeństw. W takim razie czy ja bredzę?

   Teraz odnośnie oprawy oświetleniowej, a'la wagonowej. Zrobiłem zdj. bo Darek zasugerował (i b. dobrze, bo tak by ich nie było) i wygląda to tak. 
   

Oprawa oświetleniowa na suficie. Zdj. było robione jak na placu było ciemno, przeto są cienie z lampy oświetlającej msc. pracy. Na kablach zwisa luźno żaróweczka, bowiem wpierw została dokonana próba na tzw. pajęczynie.

  Czasami jestem minimalistyczny. W tym przypadku tak było i bebechów z oprawy w ogóle nie wywalałem, tylko pominąłem je obejściem kablowym. 

Po zmontowaniu, za dnia wygląda to tak. Rura led, a w miejscu startera przykręcona żarówka 15W "lodówkowa".

  Po zmierzchu jest wybór na podwójnym podświetlanym przełączniku, albo sama żaróweczka, która ma 15W, 

albo rura led. Ledy świecą w barwie światła 2700 K.  Żaróweczka jest zajebista. Po zmontowaniu godzinę jakąś przesiedziałem z 254 w kuchni przy pięknym nastrojowym świetle. 

A tak świeci łącznie żaróweczka z rurą led. Widać tu słabość włókna żaróweczki. 
   Oczywiście drużynom trakcyjnym wchodzącym na stacje pochwaliłem się rozwiązaniem. Najbardziej zachwycony był 979, że takie coś by mu się na jego stacji mac. przydało. 
   Rozumiem to, bo jak robiłem ileś tam lat temu instalację el. to też jednemu sugerowałem, by na włącznikach schodowych zrobić jeden słaby pkt. oświetleniowy, jakby właśnie w nocy ktoś wstał i szoł do WC, by nie budzić reszty. Zasadniczo ludzie o tym nie myślą, bo o czym w ogóle ludzie myślą...
   Z żarówki korzystam dziennie. Podczas procedur wyłączeniowych świecę już wyłącznie żarówkę 15W. 
   I dokładnie tak kiedyś było w wagonach kolejowych, tych przedziałowych, jak i EN57. Były oprawy na świetlówki (bez starterów), a na jednym końcu takiej oprawy, przy drzwiach wejściowych do przedziałów w wagonach, była mała żaróweczka, która, po włączeniu oświetlenia w wagonie, była nie do wygaszenia. 

   Warsztatu c.d. Mam go już dość, a jeszcze dwa dni mi pozostały, bo pt. i sob., przeto muszę opóźnić przyjęcie do pracy. Na warsztacie kolega z klasy, jakoś tak późno, doszedł do wniosku, że ten ładniejszy to (jak to dosłownie określił) debil. Mnie to zajęło dwa dni, zresztą o tym pisałem wcześniej, że standard. Ten ładniejszy głupszy od tego brzydszego. Koledze z klasy zajęło to dwa tyg. robocze. 

   No i jeszcze badania wstępne do new firmy. Te już lecą praktycznie na biegu. Wszystko ok, więc bez stresu lecimy na następne. Z naszymi wynikami, to nie ma się co przejmować by nas kajś odciepli. 
   Zdjęcia. 
   Te powyżej, korekta jak zwykle, narka. 
   
  

Niedziela #2260

    Na warsztacie samochodowym to bym nie chciał pracować. To na pewno nie jest dla mnie praca życia. Okresowo mogę tam porobić na zasadzie zdobycia większego doświadczenia, ale stale - nie. Pomijam tu ukręcenie śruby, bo to się zdarza, ale widzę to już po koledze z klasy, że robi w zasadzie lekkie rzeczy, na ciężkie, takie jak u mnie już się nie pisze. Czyli wymiana uszczelek pod kolektorami to po znajomości, bo sam by tego nie robił. Nie dziwię mu się, bo praca jednak go zużyła i obecnie, co jedna lekarka mu podpowiada, myśli o rencie. Podpowiedziałem, że w jego sytuacji też bym o tym myślał, bo zdrowotnie lepiej nie będzie, a szkoda, by zrobił z siebie całkiem inwalidę. Co później by mu zostało?

   W sobotę krócej pracowaliśmy do 13:00. Na ostatnie 30 min podjechał 979, choć deklarował, że będzie wcześniej. Tyle się przydał, że z warsztatu zawiózł mnie na stację autem, bo tak musiałbym wracać rowerem. Normalnie było by ok, ale po wiszeniu przez jakieś 2h jak nie więcej na silniku średnio mi się chciało jeszcze jechać na kole na stację. 
    Jeszcze na warsztacie dzwonił 254, czy stacja będzie czynna i od kierej, bo chce wbić, a wraca z Sosnowca z pokazu makiet kolejowych. W ub. roku byłem tam z nimi, w tym niestety warsztat i rozpoczynanie new pracy trochę czas wybiło. Na początku rozmawiał z 979, bowiem byłem pod autem, ale później przekazałem mniej więcej o kiery otwieram stację to zglosił, że zajmuje szlak do stacji. Ok. Zawsze fajnie jak wchodzi na stację. Już po otwarciu zabrałem się za żarcie i w trakcie tej czynności wszedł 254. Po pochłonięciu żarcia pomógł mi jeszcze przy ostatecznym składaniu oprawy świetlówkowej a'la przedział kolejowy z małą żaróweczką. Zdjęcia zrobione, ale dziś ich nie wciępnę, bo... (wyjaśnienie niżej).
   Odbyła się też rozmowa, ponieważ był trochę porobiony, do której trochę sam mnie nakłonił. Skoro tak to zapytałem się, jak po czasie odebrał to co kiedyś z nim robiłem. Odp. że podobało mu się, zwłaszcza jak obciągałem. Nie zdziwiło mnie to, bo jakby nie, to przecież tyle razy by się to nie odbyło, a jednak do tego wracaliśmy. Na stacji łącznie był 5h, a dla mnie to przyjemnie spędzony czas, bo i składanie oprawy oświetleniowej poszło razem z nim sprawnie. Odprowadziłem go jeszcze ok. 21:00 na przystanek, a następnie na stacji rozpocząłem wcześniejsze niż zwykle procedury wyłączeniowe. Jednak tydzień warsztatu trochę mnie zmęczył. 

    Dziś, napiszę to, bo nwm co jutro bydzie. Zabrałem się ponownie za wypiek własnych bułek. Zostały mi drożdże z ostatniego pieczenia, przeto postanowiłem je zużyć. Do tego jeszcze ostatni dzień kiedy mam czas. Samo ich robienie to ok. 5h, w tym 3h to wyrastanie ciasta, reszta to przygotowanie go i pieczenie. Niestety 254 nie załapał się na wypiek, bowiem nadzór po niego przyjechał, co zresztą było wcześniej uzgodnione, o czym mnie poinformował. 
   Przy pieczeniu pierwszej partii 6 bułek wszedł też na stację 979, ale musiałby czekać ok. 7 min na wypieczone, to też się nie załapał. Cóż..., będzie wiyncyj dla mnie. 
   Jutro kolejny dzień warsztatu, chyba uda się już auto uruchomić. Na wtorek zaplanowałem badania wstępne, bo trudno to przyjęcie aż tak przeciągać. Coś w tym kierunku jednak muszę robić. 
   
   Odnośnie filmu z efektami dźwiękowymi zestawów kołowych wagonów biegnących po torach. Wiem, bo już kiedyś na nie trafiłem, są kilkugodzinne materiały na yt z dźwiękami styków kolejowych jako usypiaczy, czy uspokajaczy. Jednak różnica między tym filmem co wciepłem na bloga, a tymi usypiaczami jest diametralna. W usypiaczach dźwięk jest zapętlony, ewentualnie coś jeszcze dodane. Np, deszcz, burza, wiatr itp. W tym filmie jest dźwięk oryginalny z przejazdu pociągu na długiej trasie. Są więc momenty kiedy on zadupia ok. 130 km/h, ale też wolne wjazdy na stacje, czy przejazdy po rozjazdach, ciasnych łukach, kiedy trą obrzeża zestawów kołowych, mijania się z innymi pociągami, samymi lokomotywami itp. Czyli wszystko to co w realnym przejeździe będąc w wagonie kolejowym można usłyszeć. I to jest też to, o czym mówiłem 374, że tego brakuje mi obecnie w kolejach PL, bo w większości mamy już tory bezstykowe. 
   Tyle, bo za chwile trza wyglebiać. Dziś bez zdjęcia, jutro postaram się nadrobić. 
   Korekta jak zwykle, narka. 

Piątek #2259

  Ja prd. qrwa *ać. Kolejny dzień na warsztacie. Nie było by w tym nic strasznego, jakby nie to, że sam spowodowałem, iż cały dzień - 8h pracy poszło w pizdu. Otóż do przykręcenia 16 śrub. Uj z tym, że połowa to 10-ki (na klucz 10), połowa na 13-kę, jakby tego nie mogli ujednolicić. 8 do kolektora ssącego, 8 do wydechowego. Pod to new uszczelki. Kolektor wydechowy był planowany. Kręcę z tym młodym (oczywiście z tym ładniejszym) i 15-ą śrubę przekręciłem. Rozumiecie, zostały dwie i przedostatnią przekręciłem. Może jakieś zmęczenie śruby, może użyłem za dużo siły, ale poleciała. No to cofamy się w pracy teoretycznie do pkt. zero, choć nawet tego na koniec nie osiągnęliśmy. Ostatnia godzina to wydłubywanie części ukręconej w głowicy silnika. Pkt. zero, to jakbyśmy jutro mogli to już skręcać, ale trza jeszcze ten otwór przygotować pod jakąś śrubę, która tam bydzie wkręcona. 

   No i jeszcze jedno. To wszystko robi się w mega wygodnych pozycjach. Przy wydobywaniu ukręconej śruby, w pewnym momencie ścięgna za kolanami, jak się wyprostowałem tak mnie napierdalały, iż myślałem, że się obalę. Ani siąść, bo nie ma kaj, stać źle, położyć się też do dupy, bo warsztat, to wiecie jak wygląda podłoga. No uj by to strzelił. 
   Teraz ja mam się przyjąć do pracy do kato. Plan wstępny był - warsztat pn., wt., śr. (ostatecznie czwartek). Kolejne dni miałem poświęcić na ostatnie prace na stacji, bowiem jak polezę do roboty, to wiele już nie zrobię. Nadplanowo spędziłem piątek (dziś), jutro, następny dzień, poniedziałek. Wtorek polezę na badania wstępne. Środa pewnie jeszcze na warsztacie, a później to wlk. niewiadoma. 
   Rozumiecie, oni mnie chcą przyjąć do pracy, a ja zwlekam i przeciągam. To je dopiero hit. 

   Jeszcze jedno. Mam zajawkę kolejową, co jakby wiadomo. Otóż ostatnio trochę z pomocą AI wynajduję dłuższe materiały przejazdów pociągami, które ktoś kiedyś nagrał. Trafiłem na nagranie (uwaga, uwaga, uwaga), które ma 11 h i 41 min. No na dłuższe nigdy w życiu nie trafiłem, choć ono ma już 6 lat. Jak dla mnie jest zajebiste. To przejazd koleją w Rosji z Moskwy do Adler. Rewelacyjnie nagrany, bowiem kamera przymocowana do burty wagonu i dźwięki z mikrofonu nie zakłócone przepływem powietrza, przy np. 120 km/h. A tu ów film –> 

youtube.com/watch?v=TUp754Ug6c8
   I jak był ten z wyspy, to robiłem tą instalację do lampy a'la kolejowej, przedziałowej i w tle leciał ten właśnie film i dźwięki z niego. Na filmie w większości jeszcze jest tor klasyczny czyli stykowy i słychać ten charakterystyczny stukot kół. No na mnie to działa bardzo pozytywnie,. Ten z wyspy po jakimś czasie, bym puścił muzyczkę jakąś, bo czuje się jak w pociągu. Se pomyślałem - właśnie o to, qrwa, chodzi. No ale puściłem mu tą muzyczkę. Niech ma. 
   Zdjęcia mi się nie chce dodawać, bo za chwilę pewnie wyglebię, a na pewno już przy notce nie chce mi się dłubać. Za zdj. robi dziś link do filmu. 
   I bym zapomniał. Ponieważ film ma ponad 11h to dopiero jestem na 4 godzinie, a i tak efekty dla mnie wow. 
   Korekta jak zwykle, narka. 

Czwartek #2258

    Dzisiaj bez warsztatu. Miał być kolektor wydechowy przeplanowany i gotowy ok. 10:00, 11:00. Pojechałem tam o 11:30 i dowiedziałem się, że będzie na 14:00. Ok. Ja na rowerze po za stacją i co z sobą zrobić. Na przyjęcie do kato, chciałem jechać jutro, to postanowiłem pojechać właśnie w tej przerwie. Pogoda akurat ok. 14C, słonecznie więc ruszyłem. Załatwiłem wstępne papierki i z powrotem. W drodze zeżarłem obiad w barze mlecznym, taniocha jak zwykle. Koło firmy, która to planowanie robiła przejeżdżałem ok. 14:00, ale nie dzwonili to postanowiłem zjechać na staję, tym bardziej, że po przestoju kilkutygodniowym taka wyprawa na kole to mini wyczyn. Nawet dobrze, że tego jeszcze nie zrobili, bo jakbym miał jechać jeszcze na warsztat i z powrotem, to chyba by mnie musieli holować. Na stacji, ponieważ po 15:00 wszedł ten z wyspy, to zająłem się ostatnią chyba większą robotą elektryczną, czyli z oprawy oświetleniowej, świetlówkowej w kuchni, zrobienia takiej jak w przedziałach poc. dawniej były. Czyli oprócz rur które świeciły była mała żaróweczka, która świeciła ciągle. Ponieważ już przerobiłem oprawę na rurę led, zwolniły mi się startery i otwory po nich, to po likwidacji mikrofalówki została mi żarówka lodówkowa. To właśnie taka mała, świecąca latami, z długim włóknem. Obwód gniazda plastikowego, do którego ta żarówka była wsadzona w mikrofali idealnie pasuje do otworu startera, przeto tam właśnie będzie zamontowana (właśnie, muszę zdj. tego zrobić). W zasadzie po pracach dziś pozostanie jedynie podpięcie i zamontowanie w sob. tej małej żaróweczki i na podwójnym przełączniku będzie można wybrać, świecenie albo rury led, albo małej żaróweczki. 

    No i z ostatniej chwili. Zadzwonił 172, że jest już po 6-ciu piwach i chce flachę zrobić dziś. Ma niby wpaść ok. 22:00. Skoro on je już po tylu, to daję 50%, że przyjdzie znając go już trochę. 
   Zdjęcia (screeny). 

  Przeważnie zwracam uwagę na dziwne rzeczy. Nie było by tu w ogóle tego kolesia, gdyby nie...

Widziałem rozstępy w różnych miejscach, ale to mi wygląda, a przynajmniej zalatuje czymś innym. 

 I tak se myślę czy aby na pewno miał szczęśliwe dzieciństwo, bo te ślady na plecach i poniżej trochę zalatują jakąś przemocą. 

Bo siniak na ręce to się da wytłumaczyć. Młodzież ciągle się przewraca robiąc jakieś dziwne rzeczy, napieprzają się itp. To ok., ale te plecy... 

  A zauważyłem je zupełnie przypadkowo, bo jak się obracał po klawę, to jakoś tak światło padło, że te pręgi były dobrze widoczne. 
  I link do niego -> pl.chaturbate.com/_camilo_ortiz/
  Korekta jak zwykle, narka. 

Środa #2257

    Nim notka, to słucham, tak przy okazji - "Luciano Pavarotti sings "Nessun dorma" from Turandot" i tak się zastanawiam w ilu filmach fabularnych to zostało użyte przy różnych scenach. Sam pamiętam, przy najmniej 3 filmy. 

   Warsztatu c.d. Otóż, może bym i tak chętnie tam nie jechał, ale jeden z tych dwu uczni, to na prawdę robi robotę. On, co już wyciągnąłem od niego, zdaje se sprawę ze swojego dobrego wyglądu (no trudno, że by nie), ale tak jak oni to mają w tym wieku, się z tym czai. Jednak, co kiedyś chyba pisałem, robota z takim ładnym (no tu niestety - nie mięśniakiem) idzie znacznie lepiej. I to nie jest dziwne. Lubimy piękno, ładne rzeczy, przedmioty, nimi się otaczamy, a także ładnymi ludźmi. Przyjemniej nam się na nich dobrze patrzy. I ten jeden uczeń taki jest. Oczywiście jest głupszy od tego brzydszego, ale to też nie jest dziwne, a raczej naturalne. Przeważnie je tak, że te morświnki bardziej zajmują się nauką, bo są morświnkami, więc nikt ich nie podrywa, a te ładne sztuki zajmują się swoją ładnością i na to poświęcają sporą ilość czasu, następnie tą ładnością pokazują się w terenie, bo przeca trza wyjść i się pokazać, iż się je ładnym. Ktoś musi to ocenić, zweryfikować, przyznać im rację i to ich pewnie łechta. Ale by nie było. W mojej kategorii wiekowej, też dobrze wyglądam o czym wiem i mam tego świadomość. I by nie było... fajnie się z tym funkcjonuje. To jest takie podbudowujące, iż jest się nielicznym z takiej ilości ludzi. Jednak nie wszystko da się nadrobić, dobrym wyglądem. Na stację wchodzi 172. Godz. jego wejścia nie są jakieś określone, mało tego są w ogóle nie określone. Jednak jak już wchodzi na stację, to chce byśmy byli zawsze gotowi. Ostatnio mu tłumaczę, iż już nie mam 30 lat, przeto z tą moją gotowością jest różnie, natomiast sytuację poprawia jego zajebisty, jak na jego wiek, wygląd. Ta możność dotykania..., by tylko dotykania, ściskania ich, zgniatania ich, nawet napierdalania po nich, to jest to co nas jara. Z drugiej strony, co opisywałem już kiedyś, może jemu trochę brakuje jak go napierdalają, bo już się, pewnie ze względu na wiek, nie napierdala we wiosce tak jak kiedyś, a moje działania uzupełniają tą lukę,
    Dziś był. Rozmawiałem z nim, iż lezę do roboty i jak chce flachę to ma się zdecydować. Wybrał piątek. Co z tego wyjdzie - się okaże. 

    Ok. Ponieważ, ponieważ, i tak inne przyczyny techniczno-ruchowe, to notkę wypychamy na speedzie ze stacji. 
    Korekta jak zwykle, albo nawet nie, to narka. 

Poniedziałek #2256

   Najprawdopodobniej będzie kilka krótkich notek, bieżących, bo później mi to uleci i nic z tego nie będzie. Tak, przynajmniej w minimalnym stopniu opiszę co się działo. 

      Auto od 979 wpierw było u jego kolegi na warsztacie, ale nie udało się naprawić usterki, wydmuchiwania bokiem spalin (to tak w skrócie), przeto trafiło na kolejny warsztat kolegi z mojej klasy, w którym w ub. roku szykowałem swój wóz do rejestracji wraz z 254 a następnie wyjazd z nim do Trójmiasta, a później to se mogliście poczytać na blogu. 

    Planowałem zablokowanie czasu na naprawę wozu na 3 dni, może się uda, bo dziś dopiero rozmontowaliśmy go częściowo. Kilka przyczyn. W warsztacie jest średni porządek, przeto znalezienie czegoś czasem zajmuje trochę czasu, który można by efektywnie poświęcić na rozkręcanie. Były przede mną jakby jeszcze dwa auta, a wozem od 979 zajmowałem się praktycznie sam, natomiast kolega tylko dawał wskazówki co rozkręcić. Ponieważ był okres kiedy kolega był zajęty innym wozem (pilna sprawa), to miałem przestój, dlatego z uczniami zabrałem się za pobieżne sprzątanie warsztatu. Uczni jest dwu. Jeden ładny z twarzy, figura też niczego sobie, choć do końca trudno było stwierdzić, bo w ubraniach roboczych, to w znacznej mierze pozasłaniani. Drugi - przeciętniak, jednak to ten drugi wykazuje większe zainteresowanie zawodem, ale tak bywa. Jutro dalszy ciąg naprawiania (rozkręcania) auta. 

  Z warsztatu jechałem kilkoma busami, bo Ch-ów przecięty na pół, to linie jeżdżą okrężnymi. Jedno z połączeń realizowane przez kierowcę Makumbę. Ten to dopiero szarpał wozem, choć wóz nowy. Chyba jeszcze się uczy, bo było ciasno to nie umiał przejechać, choć przeszedłbym tam bez problemu, bo tą trasą jeździłem. W sumie lepiej dla mnie, skoro te Makumby tak jeżdżą. 

   Tyle, bo na stację wszedł 172, to już nawet zdj. nie mam jak dołączyć. Dobrze, że wgl się udało notkę jako tako spłodzić. 
   Korekta jak zwykle, narka.

Niedziela #2255

     Nie pierwszy raz piszę o tym, że na torach bocznych odstawionych składów (notek) jest f uj. To teraz taka, która przeleżała tam ponad m-c. 

   To teraz wyjazd weekendowy (30/31-01), na który dałem się wrobić jak dziecko. Otóż przyszły pracodawca zadzwonił i na samym początku pyta się - nie chce Pan zrobić sobie jakiejś dwudniówki?
Na co mu odp. że mogę zrobić. No i tu zaczął referować, że kierowcy brakło godzin i z Wiednia trza będzie auto ściągnąć. Tam jeszcze są dwa rozładunki, jeden załadunek, ale to na 100 km i powrót. Wstępnie jak policzyłem to dwie zrzutki, przerzut na 100 km, to powinno się w jednym dniu zamknąć. No i zgodziłem się. Rozmowa była ok. 10:30. Powiedział jeszcze, że ok. 12:00 będzie więcej wiadomo, bo z kierowcą ustali co i jak, w sensie dokąd dojedzie, to Panu przekażę. Po południu cisza, już myślałem, że to umarło. Dzwoni ok. 17:30 i zaczął podawać szczegóły. Do tej 17:30 już wiedziałem, że zrobiłem błąd iż to w ogóle wziąłem. Jak już podał co i jak, to stw., że jeszcze bardziej dałem się wydymać bez mydła. Tyle, że jestem wypoczęty, bo nie jeżdżę obecnie. 
   Z tego wszystkiego obliczyłem, że najpóźniej o 21:00 muszę być w łóżku by wstać o 01:05 i mieć te min. 4 h wyspane. Poleciałem do piekarni po chleb na wyjazd. Kanapki i szybkie pakowanie się na dwa dni. Już w trakcie robienia żarcia i pakowania się, co raz bardziej wzbierała we mnie myśl, że jak z tego wyjdę cało, w sensie nic nie zdupię, to będzie cud. Mało tego, świadomość, że mój ang. jest na strasznym poziomie jeszcze bardziej mnie przytłaczała. Z drugiej strony przeca jeżdżą za granicę jakieś mniejsze mózgowce i jakoś se dają radę. 
   Wyglebiłem ok. 21:05. To się udało zrobić, teraz należało wyłączyć zarząd, który akurat wszedł z powodu całej sytuacji na wysokie obroty i nadal na nich pozostawał. Na tych wysokich obrotach układał pytania do kierowcy, którego miałem zmienić w biegu o wóz, bo przeca każdy jeździ inaczej, a ten to merc, a poprzednio żeśmy zadupiali wolmo. Dwa razy jeszcze wychodziłem z łóżka. Krótko przed 22:00, bo coś tam jeszcze i ok 22:30, bo jeszcze coś tam, a zostawiałem stację dla 254. Zarządu nadal nie udało się wyłączyć i nadal naqrwiał na wysokich obrotach. Do tego dochodziło info, że diametralnie nam się skraca czas na jakikolwiek wypoczynek, po przez sen. 
   Efekt. W ogóle nie zasnąłem. Przeleżałem lub przeciepałem się w łóżku do 01:05 o której odezwał się budzik, który tylko wyłączyłem. Zarząd nadal był na wysokich obrotach, przeto sprawniej nam się było wyprawić ze st. mac. Ok. 01:25 ruszyłem autem do Tworkowa. Na msc byłem o 03:10. Przyszły szef był już na zewnątrz. Odpalił swoje auto, bemka w suwie, w automacie. Przepakowałem się i ruszyłem. Pierwsze skrzyżo i (to musiało się wydarzyć) odruchem z mojego lewarkowca, wcisnąłem a'la sprzęgło, czyli hamulec w efekcie czego z fotela pasażera cała torba z żarciem znalazła się na podłodze. Dobrze, że 03:20 to było pusto. Teraz ok. Wsiadłem do innego auta, o którym nic nie wiem, a do pokonania 300 km. Fajnie, do tego noc. Pierwsze to po incydencie z siatką, z żarciem zjechałem w pole i zacząłem rozkminiać najważniejsze przyciski, czyli kaj radio się ścisza, kaj ogrzewanie reguluje. Wstępnie udało się to ogarnąć i mogłem ruszyć dalej. Bemka to nie mój wóz, przeto stówka na liczniku to normalna prędkość i taką w większości się poruszałem. 
   Wiedeń osiągnąłem ok. 06:30 i już przechodziłem kryzys spania. W sumie funkcjonowałem od 10:00 poprzedniego dnia, więc na liczniku miałem już 20 h na nogach. Akurat jak przechodziłem kryzys, to Wiedeńczycy zmierzali do pracy i wszystkie pasy zajęte, ciasno, a ja się przetaczałem między prawą częścią pasa a lewą, przy czym nie wiedziałem co zrobić by otrzeźwieć. Pomyślałem, przyjadę go zmienić, to wyglebię z tyłu na łóżko na przynajmniej 2h. Na wskazany parking dotarłem ok. 07:00. On już tam stał. Podszedłem do wozu, a tam w środku kierowca, który wyglądał trochę jak ogr. Mniejsza, z nim nie będę jechał, ale podwójna obsada z nim, to byłby dramat. Skoro on ogr, to w kabinie wyglądało jak u ogra, choć nowe auto (ok. 40 tysi na liczniku). No ale to nie moje auto, to olać to. Jakoś przemęczę. Natomiast, dobrze że miałem koce i poduszki na fotel, bo to jak on siedział to jakiś dramat. Zresztą gość po zawale, ale nie dziwię się, bo jakbym w takiej pozycji miał jechać po 10 h, też bym zawału dostał. Swoimi rzeczami jakoś wyrównałem fotel do znośnych warunków, choć szału nie było. W trakcie jak zmienialiśmy się zadzwoniła spedytorka, czy już z tym jadę, bo to (uwaga) pilne. Zastanawiałem się, czy ją ktoś poinformował, że inny kierowca siada, czy ona jakaś nieogarnięta. 
   Z tego wszystkiego zarząd wydał polecenie wyprodukowania zwiększonej ilości adrenaliny i na niej jechałem. Pozadawałem niezbędne dla mnie pytania kierowcy, bo jakoś, przynajmniej na początku, sprawnie tym się poruszać. Ruszyłem. Teraz to dopiero musiał być wystrzał adrenaliny. Całkiem inny wóz, solówka, z tym pierdolonym źle ustawionym fotelem, którego do końca nie udało mi się przestawić, choć później się z tym bawiłem. Inne gabaryty, inna wlk. kabiny itd. Do tego na szybko musiałem oczyścić boczne szyby i lusterka, bo jak u ogra, widoczność tam była na poziomie może 30%. Nwm, jak oni tak jeżdżą. 
   Nawigacja wbudowana w wóz i na niej ustawiłem pkt. na pierwszą firmę. Wjechałem do jakiejś małej dzielni Wiednia, wąsko, za chwilę jeszcze wężej, a ja tam dużym sprzętem, w końcu jak już się zbliżało jakieś pole, to zjechałem na parking dla osobówek, jeszcze w miarę pusty. Na tel. na google maps ustawiłem adres i porównuję z nawigacją w wozie, a to zupełnie po drugiej stronie miastecka je. Co za shit. Zawróciłem, na szczęście solówką się łatwo zawraca i pojechałem. W firmie moim słabym ang. jakoś się dogadałem, choć oni mieli ang. na podobnym poziomie. 
   Druga firma. Znowu trafić nie było łatwo, ale jechałem już na dwie nawigacje. Udało się. 
   Po moim przejeździe ulicę dojazdową do f-my zastawili, bo do innej (takie tereny trochę przemysłowe) jakieś gabaryty dźwigiem ściągali. Jak to u mnie, znowu trochę czasu poleciało. Następnie to odb. z lotniska w Wiedniu przesyłki do  Budapesztu do miejscowości Göd do szajsunga. 
   Pamiętacie jak mówił, że przerzut to jakieś 100 km. Okazało się, że to 330 km., no więc jakieś 5h jazdy. I teraz z lotniska wyjechałem ok. 14:10, a do (uwaga) 17:00 miał być rozładunek, bo to pilne. Mogli se śmigłowiec wynająć. 
   Ok, teraz tyle, bo nie mam czasu wszystkiego dokładnie opisywać, a inne zajęcia na st. mac, czekają.    

   Tyle udało mi się spisać z tego wyjazdu. Wgl myślałem, że mam to całe spisane, a to dopiero połowa i będę musiał z pamięci odtworzyć resztę, a przynajmniej się postarać, bo czasu już jest na styk, bo new praca na horyzoncie, a on się zbliża dość szybko. 

   Z bieżących spraw. Ten weekend niby 254 je na stacji. To niby, to był trochę w pt., jakieś 3h, po czym pojechał do laski i tyle go widzieli. Tzn. wiedziałem, że u niej nocuje, wczoraj na inprezkę, bo to czas imprezek u nastek, a dziś ma się pojawić po wyprane rzeczy i jedzie do interku. Czyli standard w tym wieku. 
   
   Rano w sob. ok. 06:00 wszedł na stację 172. W sumie dobrze, że o tej godz., bo później jeszczę mogę zasnąć, co też się wydarzyło. Ach te jego mięśnie. Po za tym ostatnio mniej przestałem się nim przejmować, jak na nim siedzę. On sam o się nie dba, to co ja mam się spinać, więc co raz bardziej rezygnuję z tego. 
   W południe 897 nas wyciągnął, bo robił rowerek dla swojego syna (ok. 8 lat) i nie zna się na rozwiązaniach i regulacji hamulcy, przeto z nim musiałem te hamulce w rowerku przeregulować, bo nie odbijały. 
   Później prace utrzymaniowe na st. mac. w tym zaległe np. osadzenie na hakach półeczki w kiblu, obok muszli, z której niezmiernie często korzystam, a która było dotychczasowo na śrubkach po pojemniku na papier toaletowy. Często na ten pojemnik kładłem rzeczy, bo pod ręką, w końcu zdecydowałem się zawiesić półeczkę znalezioną na śmietniku, jak jeszcze bytowałem na st. zwrotnej u 824. 
   Wieczór przy filmach z cda. Jeszcze, już chyba nie obrażony, 374 dostępu nam nie odjął to korzystamy. 

   Zdjęcia.

Miały być ręce od 172, to jest kolejna partia. Tym razem lewa. 

I oczywiście nie wiecie, ale jak się chwyci, tak mocno i zgniecie, to czuć te mięśnie. No i ta piękna żyła na bicepsie. 
   W pt. jak był na stacji 254 to chwyciliśmy jego rękę i powiedziałem mu, że przewalił 2 lata, kiedy mógł się zająć swoimi rękami. Teraz już trochę pozamiatane. No cóż. On dostał to info dokładnie wytłumaczone. W jego wieku tego nie miałem. Więc on zwalił sprawę świadomie, ja działałem na nieświadomce. Może gdybym wiedział, to bym do tego podszedł inaczej. 

   Korekta jak zwykle, narka. 

Piątek #2254

     Jak się chce trochę czasu, jak nie więcej wygubić, to wystarczy ISDR-a włączyć, do tego z własnym RJ wymaxowanym i nie ma opcji na nudę i dłużenie się czasu. Z drugiej strony, co raz mniej czasu będę miał na granie, bowiem new praca za niedługo, a przy niej to już wiemy jak jest. 

   W ogóle, w new/starej pracy entuzjazm kierownika mnie zdziwił. Nim zdecydował o ponownym przyjęciu, to powiedział - spr. na komputerze, czy nie jest Pan na czarnej liście. Ok, niech Pan sprawdza. Jak spojrzał do komputera, by spr. czy na niej nie jestem, to po tym spojrzeniu nagle dostał energii i, choć powiedziałem, ze dopiero od 16-go najwcześniej mogę, to - niech Pan przyjedzie jutro już zaczniemy. 

   Ok. To jutro to dziś i byłbym może i wcześniej, ale jak zwykle namieszało się na st. mac. z udziałem 172, a raczej jego brakiem i przepływem info, wobec czego pojechałem jak dzień wcześniej i byłem na msc. przed 13:00, więc reszta papierów w przyszłym tyg. Zasadniczo mnie się nie śpieszy, bardziej odnoszę wrażenie, iż to im się śpieszy.

   Wiecie jak to je z dziećmi. One mówią, że coś zrobią, coś chcą itp., a następnie to się nie dzieje. Otóż 979 przywiózł mi w ub. w weekend zupę w garze. Tak, duża rodzina to duże obiady, wiec czasami coś zostaje, to spady lądują u mnie. No i wylądowała zajebista zupa w garze. Nie nie moim, przywiezionym. Zeżarłem gar umyłem i czekał na podpięcie do składu, w drogę powrotną. Był gotowy od 3-dni, ale co chwilę drużyna trakcyjna (979) zapominała go podpiąć do składu. 

   Dziś na stacji drużyna stw. iż biere ten garnek. Spoko. Nawet go postawiłem dla ułatwienia na głowicy wyjazdowej ze stacji, by się ciepał w gały. Drużyna trakcyjna (979) odeszłą, a ów garnek dalej pozostał na głowicy wyjazdowej. Następnym razem przestawię go na tor główny zasadniczy, co by się wykoleił na nim, albo go podepnie i z nim odejdzie na szlak. 

   No i jeszcze przez stację przewinął się 254, bo ten weekend niby jest tam, a faktycznie je na stacji. Zauważam, że wchodzimy w takie relacje, jak kiedyś miałem z 979. One są, mimo różnicy wieku, przyjacielskie, już częściowo, bo znamy się dość sporo, dograne i na obecnym etapie funkcjonuje się b. dobrze. 

   Wiem, notka trochę z dupy, i by była jeszcze b. z dupy to jako zdj. link do filmu na yt.
   Nim ten link to wyjaśnienie. Wychowujemy sie, hodujemy się w jakiś tam warunkach. Bytujemy w nich itp. Z tych lat młodzieńczych zostają nam pewne przemyślenia, pewne zapamiętania, pozytywne lub negatywne itp. Otóż mnie się zaszczepiły w latach wieku obecnego 254 lub nawet wcześniej, względy komunikacyjne. Zarówno te wizualne, jak i słuchowe. I teraz, co pisałem tu kilka razy, objazdy kolejowe na sieci PKP skończyłem, bo brakło tych nostalgicznych sytuacji (bodźców), które były kiedyś (dawno temu). 374, który się ostatnio obraził wyciągał mnie na przejazdy pociągami po PL, Z reguły odmawiałem, bo to nie ten klimat jak kiedyś. No i teraz dzięki SI (AI) trafiłem na materiał z przejazdu dawnymi kolejami Indyjskimi. Teraz co tam jest takiego, dla mnie, fascynującego. Otóż dźwięki kolejowe, styków kolejowych i ogólnie z torowiska kolejowego. Walory optyczne nie są tak istotne jak właśnie, co zresztą ludzie w komentach piszą, walory foniczne. Te, są jakbym się przeniósł w lata 80-te do dawnych kolei PRL i jechał takim składem od nas nad morze, czy na Mazury. Tak właśnie kiedyś, pod kątem fonii, wyglądała podróż na drugą stronę PL i z powrotem. 
   Zdjęcie (fillm). Dziś link z filmu, ale generalnie chodzi w tym filmie o dźwięk. 

  Ja wiem, że każdy ma inne preferencje zaspokojenia się dźwiękowo. Ta, być może, dla wielu może być b. prymitywną. Rozumiem innych, którzy podobną satysfakcję czerpią ze słuchania np. muzyki klasycznej, wraz z wokalami przy niej. Jednak dla mnie, te odgłosy (ogólnie z torowiska) są taką muzyką klasyczną, przy której dostaję... no czuję się lepiej. 

  Korekta jak zwykle, narka. 

Wtorek #2253

    Ponieważ niedługo leziemy ponownie do roboty, to na st. mac. ostatnie większe prace wykonujemy, bo później, znając specyfikę pracy i rozkład dobowy zajęć, tego czasu jest niezmiernie mało na nawet bieżące utrzymanie st. mac. Czy dobrze, że wracamy na busy..., nie wiem. Znowu się okaże po jakimś czasie. Na pewno mam inną optykę po przejściu przez kilka firm na pracę do której wrócę. 

   Poniżej notka, która nastała się na torze bocznym w krzakach. Dobrze, że jeszcze wiosny nie ma, to aż tak nie zarosła i udało się ją wyciągnąć. 
  Chciałem ją powiedzieć do mikro, by się nagrała, ale translator nie działał, to pisana z palca. Otóż, kiedyś, pewnie danwo temu pisałem o tym, że tłuszczę (pasażerów) można tresować. I by nie było na linii, na której jeździłem to następowało,. Na pewnym przystanku który był na stale należało się zatrzymywać, ale przed 15-tą tam nikt nie wsiadał, nie wysiadał,. Za tym przystankiem był zakręt ok 100 stopni lub 120 (trochę większy niż 90). Gady wiedziały, że jak nikt nie wysiadał nie wsiadał, to na tym przystanku przed tym zakrętem się nie zatrzymywałem i ów przystanek przelatywaem dość szybko, następnie wchodziłem w zakręt na podobnej prędkości,. Później prosta ok, 400 m, i następnie prawy zakręt ok. 100 stopni również brany dość szybko. Ponieważ gadom, co wiem, bo na poprzedniej linii w kato, im się podoba, to one, przed tym przystankiem stałym przed owym zakrętem ok. 100 stopni odsuwały się od drwi, bym przeleciał ów przystanek i wpadł w ten zakręt. Widziałem to w lusterku wewnętrznym i jak oni odstępowali od drzwi 2-ich, 3 -ich to wiedziałem ,że nikt nie wysiadał i można lecieć dalej. Nikt (inni kierowcy) tam tak nie leciał przez te zakręty jak ja. Nikt nie ścinał tego zakrętu wchodząc, całkowicie na lewy pas. Nikt nie leciał tak szybko w tym zakęcie, by z tego lewego pasa wejść na prawy, i by ledwo się zmieścić w pasie ruchu, bo konary drzew brały już (ocierały się o lusterko prawe) i by lecieć dalej na szybko... Następnie 400 m prostej i zakręt w prawo ok. 100 stopni z tym, że trza ominąć dzirury w nim. przeto musiałem wchodzić na lewy pas. i wchodziłem (jak nic nie było na nim). Kiedyś pod jednego tira prawie wpadłem, musiał się zdziwić, że przegub zachodzi mu na pas z ludźmi i zapierdala nie hamując. Kolejna prosta i do skrzyżo, gdzie 90 stopni w prawo,  Delikatne hamowanie, by się nie przewrócili i wejście w ten zakręt a za nim zatoka. Tam trza się było każdorazowo zatrzymać bo zawsze ktoś wysiadał. Z tego przystanku rozruch i ponownie do następnego rozpędzamy się. Na im, mimo że to stały, również mało kto wysiadał, przeto patrzałem w lusterko wewnętrzne i podobnie ja wcześniej gady odsuwały się na lewą stronę w busie, bym się nie zatrzymywał. Wobec tego przelatywałem ów przystanek na pełnej, omijając jednoczenie dziury optymalnym torem. Następnie odcinek ok. kilometra, gdzie rozpędzałem się po korek 80 km/h i tak biegłem do następnego przystanku. W nim przeważnie młodzież ze szkoły. Jak to młodzież ona szybko się dostosowuje do warunków miejscowych, przeto jak wchodziłem do zatoki na pełnej i lusterko wychodziło po za krawężnik, to oni celowo stali na tym krawężniku. Jak prawe lusterko już było centymetry od ich głów to oni robili uniki, w sensie stali, ale odginali ciało z głową do tyłu, by to lusterko ich nie pierdolnęło. Ze swojej strony również jak oni kierowałem tak, by opona prawa przednia przeszła na centymetry przy krawężniku zatoki, by to lusterko się max wychyliło. To działało dwustronnie. Adrenalina u mnie i u nich. Jak już stanąłem, to oni wiedzieli że przednie drzwi się nie otwierają, to kierowali sie do drugich i trzecich, a stali z przodu zatoki w rządku, by tylko mieć zaciesz z powodu interakcji z lusterkiem.
   Wyjście z zatoki, ponownie delikatny acz skuteczny rozruch i biegliśmy  dalej między dziurami w jezdni. Rondo. Jak się dało, to przechodziłem na pełnej qrwie. Nikt nie stękał, nikt nie kwękał. Gady wiedziały kto prowadzi i jak prowadzi. Wejście do zatoki i następnie dalej jazda z nimi. I teraz kwintesencja. Mimo naruszenia pewnych zasad ruchu drogowego, nikt nie stękał. Jazda odbywała się niezmiernie płynnie. Z gracją i uszanowaniem stanu technicznego wozu, przeto nigdy nie było skarg na temat jazdy. Mało tego, j/w odniosłem wrażenie, że na pewnych odcinkach im się to najnormalniej w świecie podobało. Co, ileś tam lat temu pisałem odnośnie kierowcy na 188 w Sosnowcu, taka jazda może takie doznania wywoływać. Ale by nie było, to jest dwustronne. Co pisałem wyżej, moja jazda wywołująca reakcję gadów w wozie, wywołuję moją reakcję prowadzenia pojazdu. Sprzężenie zwrotne.   
    I na koniec. 254 i drugi mikol to często widzieli. Na tym przystanku za rondem była spora wymiana ludzi, nawet jak oni byli z przodu, to szli do drugich drzwi. Siedzieli np. na przednich siedzeniach zaraz obok, czy za pierwszymi drzwiami, a jak chcieli wysiadać to leźli do drugich. Co normalnie raczej nie jest stosowane. Może se to źle interpretowałem, ale taki szacunek dla mnie za styl prowadzenia busa. 

    Zdjęcia. 

  Wiem, wiem, pamiętam. Ręce od 172. Są sfocone, wiync kiedyś bydom. Tymczasem inny mięśniaczek.

  Wygląda na jakiegoś Włocha, ale niestety nie stamtąd. 

 Się czasami trochę napinał, ale na b. krótko to trudno było go uchwycić. 
    

Się czasem trochę rozbawił, co też udało się uchwycić. 

  Na koniec wersja poważna. 
  Korekta jak zwykle, albo poniżej tego zwykle z przyczyn obiektywnych. 
  Narka.

Niedziela #2252

Podsumowanie nie jest dostępne. Kliknij tutaj, by wyświetlić tego posta.

Piątek #2251

    W ramach wolnego z jeszcze bolącymi plecami, acz wysmarowanymi, by było lepiej, pojechałem do 811 na wizytę. Wcześniej byłem u jednego przewoźnika autobusowego w aglo, by spytać się o ewentualne doróbki, bo Rumunia się przeciąga, ale tam nie biorą, tylko etaty. Ok., rozumiem, tak lepiej się zarządza zasobami ludzkimi. 

   Jadąc tam, byłem umówiony z 254, ale patrzę, a na przystanku stoi 254 i drugi mikol. Pomyślałem - jest ssanie na jeżdżenie z kimś normalnym. Od razu stamtąd jechałem do 811, by już pominąć wejście na st. mac. O ruchach i kolejnych zajmowanych szlakach info płynęło do 811, by była na bieżąco o moim zbliżaniu się do jej stacji. Po 3-ch przesiadkach dotarłem. Przesiadki na szczęście z krótkimi czasami. Ponieważ znamy się lata, to rozmowa toczyła się bez jakiś konwenansów, uprzejmości, cenzurowania itp., więc rozmawiało się rewelacyjnie. To są takie rozmowy, których jako jednostki okresowo potrzebujemy. Nawet takich nie ma się z partnerem, partnerką, bo zawsze jest w tyle gowy, że chcemy być porządni, to też lepiej jak się do końca nie bydziemy obnażać. Natomiast z 811, 979 i trochę już 254 tej polityki nie muszę stosować. Tu leci prosto z mostu i to jest, przynajmniej dla mnie, fajne. Podobnie było z 374, ale.... się obraził.
   I tak ta przyjemna rozmowa się toczyła od ok. 13:00 do 20:00. W tym czasie przekąski, obiad, dla mnie, winko + do tego bieżące zajęcia dnia 811 na jej st. mac.. Mile spędzony czas. 
   Wracałem przez Będzin, z którego jechałem już busem. Jechałem i tak se myślałem - skoro Rumunia odpadła, a przynajmniej gość się nie odzywa, to co w zamian. Jechałem busem, w którym ok. 22:00 byłem w nim ja i jeszcze jedna kobieta. Fakt jechał przez wiochy, ale w zasadzie totalnie pusty. Pomyślałem o powrocie do kom. miejskiej, ale już nie na menelownie, bo tego powtórnie bym nie zniósł, ale kato. W rozmowie z 811 przekazałem, że mam już inną optykę. Przewinąłem się przez towarówkę, godziny tam są po prostu nieznośne. Fakt, płacą lepiej, ale serio..., aż tak na kasie nam nie zależy, mamy niskie koszty własne, przeto wysoki dochód nie jest konieczny, jak u innych. Zresztą w rozmowie z 811 podkreśliłem, że mogę se zrobić przerwę np. 2 m-ce w pracy i mi się zasadniczo nic nie stanie. Przerwa w dostawie finansów u 979, 972 i innych w takim wymiarze, to już dramat. Zresztą wystarczyło jeden m-c obsuwy i już pogrążyło 374, który finalnie się obraził. Teraz wydzwania do mnie prawie regularnie co dwa dni, na dwa nr-y, ale nie odbieram. No i powinienem odebrać?

    Obraził się, po jakimś czasie se przemyślał i tera chce się odbrazić? Notabene, dzwoni, ale nie pisze w sms-ie co chce. 
   Pisałem to, chyba, już. Jest diametralna różnica w ilości składów przechodzących przez jego stację i moją, nadto podobnie jest w bieżącym kontakcie z drużynami trakcyjnymi. Ja ich mam pełno na łączach, on - nie. I tera kto jest b. poszkodowany? Czy on ma taką 811, do której może pojechać na cały dzień? No, qrwa, - nie. Ma wogl taką osobę, do której wejdzie na stację i bydzie siedział np. 4h i ten pobyt będzie sensowny? Nie. No to z czym do ludzi z tym obrażaniem się. Teraz, skoro jego zarząd jest walnięty i nie funkcjonuje poprawnie, to na drzewo. Nasz na szczęście jest w pełni sprawny, za co mu dzk. i oby jak najdłużej. 

   172 od jakiegoś czasu (jakiś m-c, około) mówi mi, że wejdzie na jakąś grupę torową na stacji, na dłużej, bo może się zdarzyć, iż go z jego st. mac. wywalą. Ponieważ znamy go już długo, to owszem przyjmujemy do wiadomości, ale olewamy to sikiem prostym, bowiem on działa jak 17-latki. Teraz tak, dziś dzwoni, że wejdzie na gr. B i to jest właśnie ten dzień. 
   Dlatego ta notka pójdzie z baaaardzooo małą korektą, zadzwonił i mówi - dziś wchodzę do Cb. na stację i pozostaję na jakiś czas. Oczywiście zlałem to sikiem prostym, bo to nie pierwszy raz kiedy takie coś gada i zająłem się czynnościami dnia. Po po, ok. 18:00. kiedy na st. mac. był 979 dzwonek z pod wjazdowego. 979 pyta się:

- kto to?
- a skąd mam, qrwa, wiedzieć skoro jestem na gr. A (979 był bliżej wjazdowego, choć spodziewałem się 172). 
   Wpuścił go na stację. 172 wszedł, zaległ na naszym torze odstawczym, a ponieważ łykaliśmy to przygotowaliśmy mu tor odstawczy ten sam co dla 254. Ruchem manewrowym przekierowaliśmy go tam. Wcześniej się pytałem czy dołączy do łykania, ale nie, bo spożył mleko i coś tam jeszcze. Ok, nie ma presji. Sam też tak czasem odpadam po spożyciu nabiału. 
   Zdj., a w zasadzie to film, jak się uda. 

   

    Ponieważ nie jesteśmy kompletnie walnięte, a interesuje nas kolejówka, to już lata temu, ok. 7 lat wstecz, zrobiliśmy sobie wpierw schemat na kopercie tego układu, a następnie w ub. roku wdrożyliśmy go po takim czasie do realizacji. To jest układ elektryczny, który powoduje, że jak jakiś skład stanie pod wjazdowym i objawi się dzwonkiem, to Tm-ka (na zdj. Tarcza Manewrowa nr 5) przełączy się jak w realu na białe światło i świecić będzie do czasu ręcznego zwolnienia kotwicy przekaźnika. 

   Teraz filmik pokazuje to, że skład staje pod wjazdowym, inicjuje dzwonkiem swój postój pod wjazdowym (tak, do filmiku jest dźwięk) co wzbudza przekaźnik, który przełącza światło na Tm-ce z niebieskiego na biały. Pomimo tego, że skład dzwonek zwolnił lub użył go drugi czy trzeci raz, do czasu zwolnienia ręcznego przekaźnika (zwolnienia kotwicy) świecić się będzie światło białe. 
   Se myślicie - na co takie gówno. Otóż, wyobraźcie sobie, że jako dawny dj, lubię słuchać sobie muzy głośniej. Zawsze był problem, jakiś skład stanął pod wjazdowym, wydawało mi się, mam haluny ipt. Teraz mogę mieć nawet słuchawki założone na łeb, odpalone na max,, nie słyszeć odgłosów z zewnątrz, a jak jakiś skład stanie pod wjazdowym, to wzbudzi przekaźniki i Tm-ka się przełączy na światło białe obwieszczając, że pod wjazdowym jakiś skład oczekuje. 
    Najbliższy przykład. Sylwester. Muza napierdala, Tm-ka się przełącza na białe - znak, jakiś skład pod wjazdowym choć tu dB były na takim poziomie, że w życiu bym tego dzwonka nie słyszał. 
    Sam układ montowałem (uwaga, uwaga, uwaga....) 3 (trzy) dni. Każda śrubka została przesmarowana, styki oczyszczone, przeszlifowane, by działało długowiecznie. Do tego ułożenie ok. 25 m. kabla łączącego urządzenia itp. trudności technologiczne.
    Reasumując fajnie mieć zajebiste pomysły, wdrożyć je w życie i bieżąco korzystać z nich. 
    My to jesteśmy zajebiste....
    Notkę wypychamy ze stacji, korekta jak zwykle. 
    Narka. 
    

Czwartek #2250

    Obejrzałem film "Słoń", prod, PL, 2022, na cda.

   Pisałem o tym, chyba przy okazji filmu "Płynące wieżowce". Do produkcji takich filmów jest potrzebna kultura w społeczeństwie i historia. My nie mamy, ani jednej, ani drugiej. Kultury kręcenia filmów branżowych nie ma, historii istnienia ludzi branżowych podobnie. Kilka lat w latach 90-ych i może ostatnie lata po zarazie są takimi spokojnymi dla nas, inne to była porażka. I teraz film dociągnął do programowych 1,30 h, ale z wlk. trudem. W sumie treść filmu można by było sprawnie ująć może w 45 min. Reszta to wypełniacze czasu, więc bez strzałkowania się nie obeszło. 

   Scena zbliżenia się głównych aktorów. Pierwsza, kiedy ten przyjezdny chce powąchać tego miejscowego. Ok. Zadziało się, ale po co aktorowi kazali mielić oczami dookoła. To tak w realu też się dzieje? No chyba - nie. 

   Druga scena juz większego zbliżenia. Serio takie coś. Wiem, że w scenariuszu można napisać wszystko, nawet przylot Marsjan, ale kto do uja pisał ten scenariusz? (tak wiem, Kamil Krawczyński, jest również reżyserem tego filmu). On sobie wyobraża, że chłopak ze wsi, jakiejś z okolic Nowego Targu, z praktycznie zerowym doświadczeniem branżowym nagle (powtarzam - nagle) zaczyna całować kompletnie nieznanego gościa, który przyjechał po 15 latach do wsi na pogrzeb starego. Trza było wyciąć przedłużające sie sceny widoczków, choć ładnych, a wypełnić je treścią potrzebną do sensownego zbliżenia. Tak wyszło okropnie włącznie z waleniem se konia przez nich zaraz po pocałunku. Może to ja jestem z Marsa, ale takiej kiczowatej sceny bym nie spłodził. Późniejsza scena seksu totalnie z dupy. Nikt do nikogo nie zaszedł, w sensie młody do starszego. Ot nagle przeskok w filmie stoją na przeciw siebie w mieszkaniu już bez koszulek. Znowu zabrakło w scenariuszu konceptu jak to ugryźć? Podobnie z kadrowaniem. Pisałem również przy okazji jakiegoś innego filmu. Po co kręcić scenę seksu jeżeli wstydzimy się pokazać piękno męskiego ciała. 

   No i tradycyjna scena w filmach PL, czyli biją naszych. Tu też scenarzysta dał dupy ze scenariuszem. Koleś wyjechał 15 lat temu ze wsi, nie było z nim kontaktu przez te lata, zakładam, że nie zrobił na wsi comingoutu, nie komunikował się z wioską, a tu mięśniaki-głuptaki wioskowe od wróżki wiedzą lub ze szklanej kuli, że on je branżowy. Ten scenariusz jest po prostu niespójny. 

   Scenografia też dała dupy. To się tak odbywa, że po seksie, ten bardziej spragniony, czyli młody, który tego, tak zakładam, nie robił wcześniej z nikim, jest ubrany, a ten drugi w majtkach. W ogole reżyser i scenarzysta w jednym kiedyś się kopulował? Uprawiał seks? Jakieś wspomnienia własne, czy jeszcze jest przed pierwszym rżnięciem. 

   Kamera w stajni, kiedy po pierwszym seksie młody jest w eforii i w tej euforii przeciepuje słomę, to jakaś porażka. To młody jest w euforii, a nie kamerzysta, czy oni się tam na planie wszyscy rżnęli i kamerzyście też się udzieliło. 

   Aktorsko film nie jest położony, tu przynajmniej jet normalnie, choć drobne wpadki jak zwykle wyłapałem, ale mniejsza. 

   No i teraz zderzenie tego filmu z "Dużym zeszytem". W obu filmach akcja dzieje się na wioskach, choć nie wiem, czy w "Dużym zeszycie" nawet na bardziej zabitej dechami wiosce, niż w "Słoniu", a jednak scenariuszowo niebo i ziemia. 

   Oglądając film "Słoń" przypomniała mi se scena z filmu "Rejs" kiedy płynąc rozmawiają o PL kinematografii i Zdzisław Maklakiewicz (inż Mamoń) mówi - nuda..., nic się nie dzieje proszę Pana. Nic. Taka, proszę Pana..., dialogi niedobre, bardzo niedobre dialogi są... W ogóle brak akcji jest... 

   No resztę znacie. 

   Po raz kolejny napiszę, jak ktoś nie zna tematu, to niech się za to nie bierze. Położyć można każdy temat, ale po co? 

   Film dostał jakieś wyróżnienia, bo doczytałem, ale teraz nwm, czy nie było w tym roku, kiedy go wyprodukowali, innych produkcji i była posucha, wszak to zaraz po zarazie, czy faktycznie dla recenzentów to było takie wow. 

   I na koniec, by nie było, że się tylko spuszczam negatywnie nad filmem, to jest plus. Otóż bohaterów nie oetykietowano. Tzn. nie mają podanego wieku, po prostu grają w jakimś tam okresie swojego życia. To jest plus, bo nie dostajemy info, że jest to np. 16 latek, a patrzymy nań i coś nam się tu nie zgadza lub, że ten starszy ma np. 22 lata, a optycznie widać, że również coś nie pykło. Tak, wiek mają nieokreślony i to jest duży plus. 
    

    Zajęć na st. mac. pełno, przeto tylko o filmie w tej notce, choć dzieje się sporo. Może a następnej uda mi się skrobnąć coś o tym. Tymczasem tyle, bo właśnie kolejne zajęcia czekają. 
   Zdj. (screeny).

  I tu dobry przykład. Oczywiście do roli 16 latka można wziąć tego po lewej, co często się dzieje w filmach, ale widać, że powinien zagrać taką rolę ten po prawej. 
  Po raz kolejny napiszę, rozumiem reżyserów, że z tym po lewej się lepiej pracuje, bo starszy, pewnie większe doświadczenie, ale do uja, jak nie chcemy wziąć 16-ki do roli bohatera właśnie w tym wieku, to przeróbmy scenariusz, na 22 latka. 
   Korekta jak zwykle. 
   Narka. 

Wtorek #2249

    Ale się z tymi notkami zapuszczam, a by nie było czas jest. 
    Jedną z przyczyn są plecy i ból korzonków. Sob i nd to był kryzys. Najgorsza noc z nd/pn spania na 3 raty z powodu intensywnego bólu. To jest jakaś paranoja, by w nocy w łóżku się tak załatwić. Nwm, co się odwaliło, najprawdopodobniej musiałem się przypadkowo odkryć i wychłodziłem plecy. Nd praktycznie przesiedziałem przed kompem, bo przegiąłem w sob. Dość sporo, mimo bólu pleców robiłem wszak stacja mac. żyje niezależnie od tego w jakim stanie ja żyję. Do tego awaria układu elektrycznego dzwonka z pod wjazdowego. W sob. 5x bezpiecznik drutowałem, bo tyle razy się przepalił gdy grzebałem przy układzie. W końcu to zostawiłem na czas kiedy będę się lepiej czuł. Nadal czeka na zrobienie. W sumie drużyny trakcyjne mają dziś telefony.
   

    Z dobrymi filmami jest trochę jak z mięśniakami przed kamerkami. Znaleźć jakiegoś atrakcyjnego, jest co raz trudniej. Nowe roczniki to aż strach w ogóle wchodzić. Kloce co raz bardziej powszechne. Podobnie złapać dobry film, ale z rzadka da się taki ustrzelić. Zupełnym cufalem trafiłem na taki. Prod. Węgierska, "Duży zeszyt", 2013, na cda. Jak widać film nie nowy, ale scenariuszowo rewelacyjny. Akcja dzieje się w czasie drugiej wojny, na totalnej wsi gdzieś na Węgrzech. Bohaterami filmu są bracia (wyglądają na bliźniaków), którzy trafiają na czas wojny do swojej babci, o której wcześniej w ogóle nie wiedzieli. Już na samym początku dostajemy garść informacji, że między matką braci, a jej matką nie było dobrze. |Przytoczę (z gowy) część rozmowy, jak matka przyjechała z bliźniakami do swojej matki, a ta w potoku słów mówi:
- suka ma przeważnie pomiot 4,5-ciu, przyprowadziłaś dwu, gdzie reszta? Zakopałaś?
   Dalej w filmie jest podobnie. Mamy pokazanych braci zderzających się nagle z kompletnie inną rzeczywistością. Z otoczeniem, które jest w większości nieprzyjazne dla nich, a nawet wręcz wrogie (w końcu trwa wojna). I z takim oni muszą się mierzyć w wieku ok. 11 lat.
   Kanwą filmu "Duży zeszyt" jest właśnie on, w którym bracia mają zapisywać, co ich codziennie spotyka, co się u nich dziej itp. Ów zeszyt dostali od ojca, przed jego wyjazdem na wojnę, by po przyjeździe mógł przeczytać co się u nich działo. I właśnie jest to opowieść jakby czytana z tego zeszytu, a opowiadana obrazem. Przy okazji zeszyt jest dość ładnie prowadzony ilustrowany. 

   Od początku filmu oczami braci dostajemy informacje, z którymi oni muszą się zmierzyć, a są to b. często sytuacje, z którymi dorośli mieli by problem, a te muszą rozwiązać 12 latkowie. Tak czas leci do końcówki filmu, kiedy sytuacje zaskakują ich i jednocześnie nas (kończy się wojna). Oglądając zastanawiamy się, jak z tego wybrną. Radzą sobie z kolejnymi problemami na swój sposób, często odmienny niżbyśmy sobie myśleli. I to jest właśnie fajne w filmie. Niekonwencjonalne rozwiązania, niektórych problemów. Czasem do tych rozwiązań dostajemy później wyjaśnienie od ich samych, czemu tak zrobili. Częściowo musimy sami wyciągnąć wnioski, czemu tak się stało, bo nie jest to, jak w wielu produkcjach podane na tacy. 
   Film rewelacyjny. Nasz zarząd czekał na taką produkcję i być może kiedyś do niej wrócimy. 
   Nadmienię jeszcze, że podobała mi się praca kamery. Stabilna, żadnych dziwnych ruchów, jednocześnie umiejętnie kadrowane to co potrzeba. Casting też zrobił dobrą robotę. Bracia dobrani dobrze, tacy typowi Węgrzy w odpowiednim wieku, wyglądzie do odgrywanych ról. 

   Nic nowego, okresowo na staję wchodzi 172. Ja prd jak on ostatnio wygląda. Tak mam sfocone jego łapy, ale będą chyba w następnej notce. Wygląda tak, bo scenariusz jak poprzednimi razami realizuje się. Czyli wychodzi z miejsca odosobnienia, w którym regularnie dochodzi do wniosku, jak te inne mięśniaki-głuptaki, że chce być duży, cokolwiek to znaczy. No i wychodzi taki niby duży, ale mnie to nie biere. W czasie bieżącego funkcjonowania, życie weryfikuje, na szczęście, to jego - być duży, i wraca do poprzedniego wyglądu. To trochę trwa, ale na końcu efekt jest zawsze wow. I to takie mocne wow czyli 9/10. Jeden mniej, bo jednak ząb starości lekko go naruszył. I podobnie jak przy innych mięśniakach-głuptakach, trudno jest wytłumaczyć, że właśnie w swoim wyglądzie, jaki ma po paru miesiącach wygląda zajebiście. Nawet jakby pokazać wzorce na necie, że taki wygląd to właśnie jest wow, to ta ich wioskowe wzorce są trudne do podważenia. Na szczęście udało się podnieść własne notowania 254, ale łon nie wioskowy skurwiel, to łatwiej argumenty do niego trafiają. 
   Flachy dalej z 254 nie było, ale za to przeprowadzam rozmowy n.t. tego co z nim robię. Ostatnio mu powiedziałem o pasie, że używam go, by się trochę pospinał, bo to nie jest test na wytrzymałość, tylko potrzebuję jak te jego mięśnie pracują. No i następnym razem było lepiej. 
   Za to poprzednim razem jak był to urzędowaliśmy godzinę. Tak jedną godzinę. Co ciekawe, jemu stal bardziej organ od mojego, ale na przestrzeni lat wiem co zrobić, by się pobudził. Mnie jakoś z tymi plecami nie wyszło (może dlatego, że miałem je zawinięte, ale nie chciałem przechładzać ponownie), mało tego było to jeszcze przed rozmową o używaniu pasa. 
   W sumie te rozmowy to miały być po flaszce, której tradycyjnie jeszcze nie było. I tak zarząd, a zwłaszcza dział p.s. się cieszy, że mamy takiego mięśniaka przy sobie/pod sobą. 
   Zdjęcie (screeny).
   
 Powiedzmy, że taka normalność. 

 Ot normalny wygląd jak na ileś tam lat. 
 No właśnie, ale to było kiedyś. Dziś normalność = klocowatość. Nie daję tu klocy, choć kiedyś chyba ich dam, by było wiadomo o czym piszę. Najgorsze, że kloce, bo jakby ich ilościowo jest najwięcej, zalewają również stronkę z kamerkami. 
  Jak go zacząłem oglądać to był w spodniach dresowych. Wpłynęły tokeny, to powiedział let's go. Wyciągnął organ, by pewnie kiedyś tam opróżnić zbiorniki. Leciał w zasadzie pod innymi zakładkami, a co jakiś spr. co dzieje. Po 20 min bez zmian. Raczej stanął w miejscu, jak gdzieś doszedł, więc tylko dwa screeny, bo po 20 min był w tej samej pozycji. 
   Przedstawiciel Estonii -> pl.chaturbate.com/fin579309/
   Wypychamy notkę ze stacji, bo się naczekała, a za chwilę trza dokończyć rozruch poranny (fajnie to brzmi, biorąc pod uwagę, że jest 11:50. Śniadanie jeszcze przede mną.). Rozpoczął rozruch poranny 172, objawiając się pod wjazdowym, z czego oczywiście niezmiernie się ucieszyliśmy (zwłaszcza dział p.s., który po ostatnich dniach posuchy - te plecy - był jakiś wygłodzony). Przyniósł new gadżety ze śmietników. Jedną lampę ledową na czujkę do sprawdzenia i tradycyjnie coś mi tam zostawił. 
   Oprócz tego zauważyłem, że w ubraniach, które znajduje wygląda lepiej ode mnie, pomijając sam fakt wyglądu samego ciała. Że też ludzie wyciepują takie rzeczy. 
   Korekta jak zwykle. Narka. 

Sobota #2248

Podsumowanie nie jest dostępne. Kliknij tutaj, by wyświetlić tego posta.

Wtorek #2247

     Pojechałem z 254 na pizzę. W drodze opowiada mi, jak był u znajomego keirowcy, którego też znam z widzenia i mówi co tam się działo w trakcie przejazdu. Jest zima, do tego zaczęło trochę padać tym białym gównem i opowiada, ze na przystanku, wymienił jaki, stoją w zatoce i on widzi, jak z przodu biegnie, na tyle na ile może, jakaś babcia. W tym śniegu starała się zdążyć na autobus, a ten jego znajomy zamknął drzwi i z impetem ruszył, kiedy babcia była już w zasadzie nieopodal. 

  Teraz czemu mi to opowiedział. Otóż jeździli ze mną, a b. często jeździli (z tym drugim mikolem) na wozie, bo im dużo pozwalałem robić, co im się podobało więc tak koło się zamykało. Nadto jakiś tam przekaz płynął ode mnie do nich często dydaktyczny. Odnośnie starszych osób dobiegających do wozu, zawsze im tłumaczyłem, że na nie szczególnie trzeba poczekać, bo w większości mają problemy ruchowe, czasem źle obliczą czas dojścia, coś je tam w trakcie zaczyna boleć itp. zdarzenia losowe, przeto zawsze czekałem na takie osoby, co oni widzieli i to niezależnie od opóźnienia wozu. Teraz po naukach ode mnie z wytłumaczeniem czemu robię tak a nie inaczej, na pewno go zdziwiło zachowanie jego znajomego kierowcy. 

  Jeszcze jedno w trakcie rozmowy się wydarzyło. Otóż, jak kiedyś, bo już się znamy ponad 2 lata, to w zimie mu zawsze tłumaczyłem, że jak idzie po nierównościach, jest śnieg, jest ślisko, to rąk nie ma trzymać w kieszeni, bo kiedyś je tak trzymał. I tu też nie ograniczyłem się tylko do tego stwierdzenia, ale wytłumaczyłem mu dlaczego tak. Jak je będziesz miał w kieszeni, to jak zaczniesz lecieć w którąś stronę to właśnie wtedy jednostka potrzebuje błyskawicznej reakcji, by się podeprzeć, chwycić czegoś itp. Jak masz w kieszeni ręce, to wpierw mózg musi je wyciągnąć, a następnie dopiero po wyciągnięciu przeprowadzić równie błyskawiczną analizę sytuacji  co z nimi zrobić, by były jak najmniejsze uszkodzenia jednostki już chylącej się ku glebie. Teraz jeżeli masz ręce na zewnątrz, to one od razu są gotowe do podparcia jednostki, uchwycenia się czegoś, zniwelowania skutków upadku. No i jak rozmawialiśmy to, trochę jakby chwaląc się, mówił, że dwa razy by dziś wyglebił, ale za każdym razem miał ręce na zewnątrz. Od razu pomyślałem – + dla mnie, za przygotowanie do życia w kolejnej kwestii. I to jest fajne, jak coś się tłumaczy, ale tak z uzasadnieniem, a następnie jest to realizowane. Znaczy się, że potrafię. Zresztą wychowaliśmy 979, więc jakieś doświadczenie już jest. 
   Po pizzy on do laski, bo tej się nudziło to go ściągnęła, ja na st. mac. Przyjechałem totalnie nażarty więc spanie mnie zaczęło brać, krótko po wejściu na stację, to też postanowiłem nie walczyć z zarządem. Włączyłem procedury wyłączeniowe, ale jeszcze musiałem biurokrację dnia załatwić, a następnie ok. 21:00 wyglebiliśmy, akurat jak na stację wchodził 979. Wytłumaczyłem mu czemu tak wcześnie i tyle, bo przeca da se rade na stacji. 
   Notka bez zdjęcia, ale wypycham ją dziś, bowiem jutro ma być niby flacha ze 172, to jeżeli do tego dojdzie, to jutro notki na pewno nie bydzie, tym bardziej, że wcześniej jadę jeszcze z 254 do kato przejechać się wodorowcami, później fryzjerka, oboje idziemy się do znajomej ostrzyc, a następnie ta niby flacha więc dzień zajęty. 
    Korekta jak zwykle. Narka. 
   

Poniedziałek #2246

   Odwieczna walka zarządu z działem p.s. Pisałem ileś notek temu, że wycofałem się w flachy ze 172. Otóż ostatnio, pod wpływem działania 172 i jego wyglądu, pomysł flachy powrócił. Przekazałem to samemu 172, ten się wstępnie zgodził. Osobną kwestią jest jego wygląd. Ten rozpierdala już na samym wstępie jak kiedyś. Dwa dni temu jak był, to podobnie, jak opisywałem młodego ze zdj. który nie umiał dość, bo się często hamuje, to też się lekko hamowałem, by zbyt szybko by się skończyło. Ręce 172 to rozpierdol działu p.s. Przedramię tak wyrzeźbione, że każdy ruch którymkolwiek palcem widać na mięśniach przedramienia. Idąc dalej strefa bicepsu... to już mdleje. Sam biceps, a do tego triceps i bark. Jak zacząłem analizować siedząc na nim, a ułatwiało tą analizę trzymanie w rękach tych jego umięśnionych rąk, zgniatanie tych mięśni, to czucie ich w dłoniach, ta ich twardość, naturalność, to mało nie spadłem z niego. Teraz rozumiecie czemu powrócił temat flachy. Przepuścić taką okazję... nie darowałbym sobie przez następne lata. Plan je, by w trakcie zrobić sesję zdjęciową. 

  I tu pewnie niewiele osób jest w stanie zrozumieć o czym piszę czasem na blogu. Dotykanie takich mięśni, które nie dość, że wyglądają, to oprócz tego wyglądu one nimi są, jak się je chwyci, to tak, tam jest ten mięsień, nie żadne flaczki od innych. 254 nigdy takich nie będzie miał, bo w to nie wierzę, że uda mu się. One u niego jakoś wyglądają, ale jak się je chwyci to... no niestety. Jak to mówią - z czym do ludzi. Podobne mięśnie do 172 ma, czy miał, 826. 

   Na cda obejrzałem film "Peter von Kant". Akcja filmu dzieje się w 1972 r. w Niemczech. Nwm jakie to były czasy dla branżowców w Kolonii więc z tego pkt. widzenia trudno mi jest opisać czy w filmie jest to dobrze odzwierciedlone. Film w zasadzie trochę zrobiony jak teatr, bowiem akcja w całości dzieje się w mieszkaniu reżysera, który poznaje chłopaka przyprowadzonego przez znajomą, która z nim noc spędziła w (nie pamiętam już czy w hotelu, ale) łóżku. Wiemy więc, że lubi kobiety. Nie przeszkadza to reżyserowi zarywać młodego kiedy ten jest akurat na zakręcie swojego życia. To ułatwia poznanie się. Młody w zamian za stabilność następnej jego części życia, dach, schronienie, kasę decyduje się zostać/zamieszkać z reżyserem. Mimo sporej różnicy wiekowej i wyglądowej jakoś ze sobą współistnieją. Wyglądowej, bowiem reżyser to nie jest samiec, który dba o się, a raczej jest tego zaprzeczeniem. Jego wygląd z nadwagą nie powala, ale w odwrotnym tego słowa powszechnego znaczenia. 
   W scenariuszach przeważnie pojawiają się jakieś niezrozumiałe akcje i ten też taki jest. Przeskok w pewnym momencie "9 m-cy później" wprowadza nas w dziwną sytuację. Otóż jest lekka kłótnia między nimi i padają słowa, które po 9-ciu m-ach brzmią jakoś dziwnie. Od razu się zastanawiałem - czy oni na to nie wpadli wcześniej. Serio przez 9 m-cy nikt nie zauważył tego co jest tak oczywistym.
   Tak trochę to przymierzałem do mnie. Dbanie o się przyczynia się do tego, że znacznie łatwiej jest mi nawiązywać znajomości z ludźmi młodszymi. Jakbym wyglądał jak reżyser w filmie to 3/4 tego ruchu na stacji bym nie miał, bo kto by chciał z takim kimś cokolwiek robić. Już szczególnie nie ja, to też wiem jak wygląd jest istotny do tego sprawność fizyczna. A w filmie reżyser odkrywa oczywisty fakt i jeszcze za niedogodności obarcza tym młodego. Ten jakby przypomina mu, iż jest biseksualny, czego reżyser zdaje się nie zauważać. 
   Jeszcze pozostaje jedna kwestia. Jak reżyser poznaje młodego, to dość szybko (rozumiem film trwa ok. 1,5h) jest poruszona kwestia zależności, podległości, użycia drobnej siły fizycznej, psychicznej wobec partnera. Mówi to młodemu, jakby chciał to z nim przerobić, ale na tym polu nic dalej się nie dzieje.  Równolegle w dużym mieszkaniu z nimi mieszka lokaj reżysera. Patrzałem nań i... 
1 - jest branżowy
2 - jest ładny
3 - jest młody
4 - jest uległy
5 - jest traktowany jak niewolnik (bez przemocy fizycznej).
6 - jest zadurzony w reżyserze. 
   I teraz reżyser poleciał na młodego, choć pod ręką miał oddanego (prawie) niewolnika, jeszcze do tego zadurzonego w nim bardziej jak młody. Oczywiście młody wygląda inaczej jak lokaj, ale... przy wyglądzie reżysera nwm, czy bym był aż tak wybredny. 
   Koniec filmu nie zaskoczył niczym. Jak w twierdzeniach matematycznych c.b.d.u. 

   Wgl widzę, że na cda jest znacznie więcej filmów branżowych jak na ntlx., choć to ta druga platforma niby szczyci się być taką frendly. Na razie przeciepłem się na cda, nim obrażony 374 odbierze mi dostęp. Na razie chyba o tym nie pamięta. I dobrze, bo coś tam oglądamy. 

   A dziś z rana stanął pod wjazdowym 172. Przyszedł z trofeami w wyprawy. Cały czas uważam, że ludzie za dużo zarabiają. To co on znajduje na hasiokach to... łagodnie napisać marnotrawstwo. Podobnie jak ja u 824 tak on nadal znajduje niekiedy nowe rzeczy zapakowane jeszcze oryginalnie. Jakieś fanty zostawił mi, bowiem u się ma już tego tyle, że kolejne mu niepotrzebne. 
  Mniejsza, mięśniak z rana jak śmietana. Dzień od razu lepiej się zaczął. 
   Za to wczoraj w dość efektywnych godz. bo od 14:30 do 19:00 w stacji przebywał ten z wyspy. Nie ma nr-ka, chyba trza bydzie nadać, bo po dekadach przerwy stacja okazuje się być atrakcyjna do przebywania. Na szczęście ok. 18:00 wszedł na stację 254, a pół godz. później 979. Wybawili mnie od słuchania treści od niego, bo już nie wiedziałem co z sobą zrobić. Wpierw zrobiłem dwie trasy w ETS-ie, później uruchomiłem ISDR-a, który pozwolił mi się oderwać od tego przekazu. 
   Dziś 254 ciągnie mnie na pizzę do lokalu, więc notka trochę urwana jak niektóre filmy. 
   Zdjęcia.

  Dlatego nie lubię tatuaży, bo prze nie nie widać mięśni. Niestety światło było od tej strony, to też musiałem się tak ustawić. 

   Lepiej chyba widać lewą rękę, jak tą prawą wytatuowaną. 
   Ciągle coś. Nie mogę już wiyncyj napisać, bo na stacji 979 i ledwo to kończę, a za chwilę z młodym na pizzę. 
   Korekta jak zwykle, narka.