Wtorek #2337

     Dodatkowy skład na stacji, jeszcze do tego taki, który można rozrządzać to z jednej strony fajna sprawa, z drugiej jak taki jest nieogarnięty, jak dziecko, za którym trza chodzić i sprzątać, to już trochę gorzej. No cóż..., coś kompensuje coś. Wiemy, bo to opisywałem ileś razy, że mięśniaki-głuptaki z nikąd się nie wzięły (w sensie określenie) i ono idealnie do niektórych, czy nawet większości pasuje. 
    Ale 172 i tak szuka jakiegoś niewolnictwa za granicą, bo tu jakby jest niestabilny życiowo, więc tam go raczej nękać nie będą w wiadomej sprawie. Tymczasem korzystamy z tego, że jest na stacji. 
    Zdjęcia. 

Ostatnio na spacerze starotorzem doszedłem do miejsca, i dalej już chyba nie dojdę, choć na zdjęciu powyżej to nie jest ten kres mojej wędrówki. 

Tutaj jest kres mojego spaceru, a widok jest w stronę poprzedniego zdjęcia. 

Dalej musiałbym iść w tamtą stronę.  To, co widać na zdjęciu, to już jest dwa kilometry od miejsca postoju autobusu. Nie mam na tyle długich postojów, żeby robić trzy kilometry w jedną stronę i trzy kilometry w drugą, tym bardziej po starotorze, po którym nie chodzi się tak łatwo jak po chodniku. 

   OK. Zwijam się do roboty. Korekta na poziomie dotychczasowym, narka.